Vikan - 10.12.1981, Blaðsíða 6

Texti Hrafnhildur Ljósm.: Ragnar Th.
Nú líður að hátíðlegasta tíma ársins og þá tjalda
menn öllu því fínasta sem þeir eiga. Eitt af því
eru drykkjarföngin, en nú á ekki að bera fram öl í
gömlu, skýjuðu eldhúsglösunum heldur lyfta
klingjandi spariglerinu að vörum.
En þá vilja menn oft staldra við því skapast hafa
hefðir um hin ýmsu form glasanna sem í fljótu
bragði er alls ekki svo gott að átta sig á. Sum
glös eru löng og mjó, hvað er heppilegast að bera
fram í þein? Önnur eru pínulítil. Það gæti verið
þreytandi að nota þau undir jólaöl, þið væruð
ekki fyrr búin að hella þau full en glösin væru
tóm að nýju.
VIKAN kynnti sér allan sannleik um leyndardóm
glasanna, leitaði ráða hjá færustu sérfræðingum á
þessu sviði og hér með birtast niðurstöðurnar.
Vonandi koma þessar upplýsingar einhverjum að
gagni en ef þær leysa ekki úr öllum þeim vanda-
málum sem upp kynnu að koma þá er um að
gera að vera ófeimin. Sturtið bara guðaveigunum í
það glas sem ykkur finnst líta best út og hugsið
ekkert um hvort spekingarnir segja það rétt eða
rangt. Nú, ef í harðbakkann slær, og engin
finnast glösin, þá má alltaf nota hina vel þekktu,
frumstæðu aðferð, sem aldrei hefur brugðist, að
drekka af stút.
6 Víkan 50. tbl.