Vorið - 01.03.1948, Qupperneq 20

16
V O R I Ð
ÁRELÍUS NÍELSSON:
Blómið hennar Lilju
Einu sinni var yndisleg stúlka,
sem hét Lilja.
Augu hennar voru alltaf eins og
stjörnur. Alltaf var hún glöð.
Einu sinni, þegar hún var ósköp
lítil, hitti hún góða dís, sem gaf
henni fallegt, hvítt blóm.
Ekkert blóm var neitt svipað að
fegurð. Ef það var skoðað vel, var
fegurð þess svo töfrandi, að allir
urðu gagnteknir af hrifningu.
Dísin sagði: Þetta blóm er úr ald-
ingarðinum Eden. Gættu þess vel.
Ef þú týnir því, iðrastu þess alla
ævi. En meðan þú átt það, mun það
vernda þig gegn öllum hættum, og
gleðin mun ríkja í hjarta þínu,
meðan þú gætir þess.
flón. Ég er ekkert fátækari nú en
þegar ég kom hingað. Já meira
að segja. . . . það er dálítið und-
arlegt. Mér finnst ég vera eitt-
livað svo glaður, og ég held, að
ég liefði ekki verið svona ánægð-
ur, þótt ég hefði keypt munn-
hörpuna. Og nú skal ég spila
reglulega fjörúg lög á gömlu
munnhörpuna mína, þegar ég
kem heim. Svona komdu nú!
('Þýtt úr sænsku).
H. ]. M.
Litla stúlkan gætti vel blómsins
livíta. Hún liafði það með sér
livert, sem hún fór.
Nú var hún orðin stór stúlka, en
án blómsins var hún aldrei.
Dag nokkurn kom hún í stóran
skemmtigarð, ásamt mörgum öðr-
um.
Hún tók börnin með sér og lék
við þau. Þau hoppuðu um trjágöng-
in. Að lokum komu þau út í skóg-
inn, dimman og villugjarnan og
heyrðu ýlfrið í villidýrunum.
Þá varð litla stúlkan hrædd og
ætlaði að grípa til blómsins, en það
var horfið.
Hún hljóp til baka og leitaði við
stíginn að litla, livíta, fallega blóm-
inu. Hún skildi ekki, hvernig það
befði týnzt.
En þarna lá það. Hún flýtti sér
að taka það upp.
En það hafði verið troðið sundur
og kramið af fóturn þeirra, sem um
stíginn gengu.
Ó, hve illa blessað blómið var út-
leikið. Það var sárt að sjá. Hún bar
það að vöruin sér og grét. Og þegar
tár hennar, höfug og hlý, féllu á
það eins og dögg, þá breiddi það
aftur éit blöðin og brosti og ilmaði
á ný í allri fegurð sinni.