Vorið - 01.03.1948, Síða 21

V O R I Ð
17
„Barn, gættu þess vel. Þetta er
lífsins blóm,“ sagði rödd við hlið
hennar.
Lilja leit við. Það var dísin fríða,
sem stóð þar döpur í bragði. Og
stúlkan hét því að gæta þess vel.
Hún þrýsti því að hjarta sér og varð
aftur glöð og hamingjusöm.
Nokkru síðar var hún í veizlu.
Allir voru glaðir og prúðbúnir. —
Marglit Ijósker ljómuðu í garðin-
um og danslögin dundu. Mikil var
gleðin.
Ungu stúlkurnar tíndu blóm
undir trjánum í húrni næturinnar.
Þær skreyttu hár sitt og barm með
rauðum rósum, bláum gleym mér
ei-um og ilmandi gullfíflum. Ein
þeirra sagði við Lilju:
Hvers vegna færðu þér ekki önn-
ur blóm en þetta hvíta. Það á ekki.
við hérna. Rauð rós mundi fara þér
miklu betur.
En hún vildi ekki sleppa sínu
blómi, hvernig sem þær báðu.
Að lokum fléttuðu þær kransa úr
gleym-mér-eium og ilmandi mjað-
jurt og settu þá um hár hennar. Svo
tóku þær hana við hönd sér og
dönsuðu syngjandi á braut. Hún sá
ekki, að hvíta blómið hafði losnað.
Hún heyrði aðeins lögin og þyrlað-
ist um danssalinn í algleymi æsku-
fjörsins.
Ó, hve allt var dásamlegt, blóma-
ilmurinn, bjarkasalurinn, skraut-
Ijósin. Allt umvafið töfrum.
Lilja greip stærstu blómin, sem
hún sá og skreytti sig með þeim.
Það voru valmúur. En allt í einu
dimmdi. Unga fólkið var horfið.
Lögin hljóðnuð. Dansinn dáinn.
Hvar var hún?
Þegar hún fór að venjast myrkr-
inu, gat hún ekki greint annað en
hrjóstuga eyðimörk.
Hún hné niður af skelfingu.
Stórir, svartir ormar engdust um
grjótið. Langt í burtu sá hún eitt-
livað nálgast, eitthvað dökkt og
viðbjóðslegt. Hún gat ekki greint,
hvað það var. í skelfingunni, sem
gagntók hana, leitaði hún að hvíta
blóminu sínu, en hún fann það
ekki, fann ekkert nema hálfvisnað-
ar valmúur, einskis virði.
Allt í kringum liana moraði af
ógeðslegum kvikindum, sem voru
lík mönnum. Þau skræktu, ýlfruðu
og öskruðu, köstuðu í hana ormum
og óþverra. Allt varð til að auka
Jrjáningu hennar og ótta.
Hún vildi flýja, en hún gat það
ekki. Hvert átti hún að flýja?
Einhvers staðar í fjarska heyrðist
urrandi rödd:
Jæja, úr Jrví að þú ert nú komin
hingað, skulum við svei mér láta
þig kenna á því, vesala mannsbarn.
í orðlausri skelfingu féll hún á
kné í bæn.
Nú birtist dísin skyndilega við
hlið hennar, mild en þó döpur á
svipinn. Hún lyfti undir höfuð
liennar og stakk grænum stöngli í
hönd hennar.