Vorið - 01.03.1948, Page 39

35
VORIÐ
kveðja þig, kenndi ég í brjósti um
þig og tók mér stöðu á veginum
framan við fætur þína, eins og forð-
um. Ef þú hefðir nú tekið mig upp,
eins og þá, myndi ég hafa fylgt þér
alla þína ævidaga, en þú sparkaðir
í mig, — þú sparkaðir þinni eigin
gæfu frá þér. Nú mátt þú sigla þinn
sjó, það eru margir aðrir, sem bíða
mín og þrá mig.“
Nú laukst blómið aftur utan um
konuna, allt hvarf. Og liann sat í
legubekknum alla nóttina. En
næsta morgun vissi hann ekki,
hvort þetta hafði verið draumur
eða veruleiki, þetta, að standa
frammi fyrir sjálfri gæfunni.
3.
Hann hugsaði nú ekki meira um
þetta. Nú reið á að geyma hina
miklu uppskeru til næsta vors.
Hann gróf djúpar gryfjur í garðinn,
þar kom hann kartöflunum fyrir og
kuldi þær svo með mold og þangi.
En það var harður vetur, sem nú
fór í hönd. Vindurinn feykti þak-
inu af liinum litlu bændabýlum, og
að sjálfsögðu feykti hann þá einnig
mestu þanginu ofan af kartöflu-
gryfjunum. Frostið varð biturt og
allar kartöflurnar frusu, svo að
hann varð að kaupa sér nýtt útsæði
Hæsta vor. En því fylgdi engin gæfa.
Næsta sumar gengu stöðugir þurrk-
ar, sólin brenndi kartöflugrasið og
það sýktist. Þetta leit illa út. Um
haustið varð öll uppskeran minni
en útsæðið, sem hann hafði sett nið-
ur um vorið.
Svona gekk það þetta ár og svona
gekk það næstu ár, svo að öllu fór
aftur. Hann neyddist til að selja
landið, sem hann hafði keypt, og nú
mátti hann aftur færa girðinguna
og girða af litla garðinn sinn. Og
nú var liann jafn fátækur og hann
var, þegar hann fann kartöfluna á
þjóðveginmn forðum, þá kartöflu,
sem gæfan hafði búið í.
,,Það hefur þá ekki verið draum-
ur, sem fyrir mig bar nóttina góðu,“
sagði hann við sjálfan sig. „Nei, ég
hef sjálfur sparkað gæfunni frá mér,
og hún kernur ekki aftur.“
Og hann liafði rétt fyrir sér í því
— hún kom ekki aftur.
H. J. M. þýddi úr dönsku.
„Hvar er eigandi bakpokansV’