Heima er bezt - 01.10.1967, Page 8

Móðurafi og amma Jóns lngvarssonar á Skipum: Margrét
Eiriksdóttir og Jón Bjarnason, Sandlœkjarkoti, Gnupverja-
hreppi.
búi föður síns alla tíð þar til hann var 27 ára að aldri.
Vor og sumur var hann til sjós, fyrstu tólf vertíðirnar
eftir fermingu á Stokkseyri, Keflavík, Vestmannaeyjum
og á björgunarskipinu Sæbjörgu. Auk þess ók hann bif-
reiðum og gerði út dráttarvélar til jarðvinnslu. Á þess-
um árum tók hann mikinn þátt í starfi Ungmennafélags
Stokkseyrar, var þar fyrst ritstjóri félagsblaðsins, og
ritari og formaður félagsins um árbil.
Lífsreynsla.
Þegar talað er um lífsreynslu mun oftast átt við eitt-
hvert mótlæti, ástvinamissi og önnur tilfinnanleg áföll.
En fleira en þetta getur flokkazt undir lífsreynslu að
dómi Jóns. Þegar hann hafði misst móður sína varð
fyrsta athvarf hans faðir hans og systkini. Siðan fer hann
í fóstur til valmenna, sem aldrei hættu að bera umhyggju
fyrir honum, þó að dvölin hjá þeim yrði ekki nema
nokkrir mánuðir. Daginn sem Jón var fermdur sat frú
Halldóra í Grímsfjósum í næsta bekk fyrir aftan hann
í Stokkseyrarkirkju. Þegar hún stóð upp að athöfninni
lokinni, stakk hún í barm Jóns fjárupphæð, sem jafnvel
í dag þætti nokkurs virði.
Ung stúlka úr sveitinni varð til að taka að sér ráðs-
konustöðu hjá Ingvari Hannessyni, svo hann gat haldið
börnunum heima hjá sér og haldið áfram búskap á föð-
urleifð sinni, enda var hann til þess hvattur af sóknar-
presti sínum og fleiri mætum mönnum sveitarinnar.
Fljótlega eftir ferminguna gerðist Jón sjómaður, og
það varð honum til láns að hitta fyrir í því starfi svo
góða félaga, að þeir hafa verið aldavinir hans fram á
þennan dag.
Þá vill Jón flokka undir hina jákvæðu lífsreynslu sína,
það sem hann telur sér allra mikilvægast, að hafa eignazt
góða konu, Ingigerði Eiríksdóttur frá Löngumýri á
Skeiðum, dóttur þeirra mætu hjóna, Eiríks Þorsteins-
sonar frá Reykjum og Ragnheiðar Ágústsdóttur frá
Birtingaholti, og með henni þrjú ágæt börn. Þar að auki
hlotið staðfestu á föðurleifð sinni, þar sem hann er úr
grasi vaxinn og steig sín fyrstu spor. Hann segir að þau
tengi sig innst inni ótrúlega traustum böndum við óðal
sitt, svo að hvergi myndi hann njóta sín annars staðar.
En aldrei verði þó hlutur konu hans talinn of stór, þegar
metin er gifta þeirra í búskapnum á Skipum. Ingigerður
hafi verið, eins og fjölmargar kynsystur hennar í þessu
landi öld fram af öld, verndarengill heimilisins, barna
sinna og eiginmanns. Ágúst Helgason í Birtingaholti
segir í æviminningum sínum, að kona hans, Móeiður
Skúladóttir Thorarensen læknis, hafi verið af hinum
beztu ættum þessa lands, en Skúli var albróðir Bjarna
skálds, synir Vigfúsar sýslumanns Rangæinga og Stein-
unnar dóttur Bjarna Pálssonar fyrsta landlæknis íslend-
inga og Rannveigar dóttur Skúla landfógeta. Enginn
Jón á Skipum mokar i gný-blásarann við súrheysturninn.
A
344 Heima er bezt