Heima er bezt - 01.09.1998, Side 39

heyskapinn, sem nú var víðast lokið
á ræktuðum túnum, en engjasláttur-
inn eftir. Svo var skeggrætt um haust-
ið, hvenær best mundi vera að fara í
göngurnar þetta árið og Gangna-
Siggi virtist alveg vera búinn að
skipuleggja það. Hann var meira að
segja búinn að ákveða hvaða menn
skildu á hvaða göngur og það var
ekki verra að vita þetta fyrirfram.
Það var næsta víst að þar sem sauð-
kind var annars vegar, þá klikkaði
Gangna-Siggi ekki, enda þekkti hann
öll mörk á stóru svæði og var oft
fenginn til að gera út um ágreinings-
mál af því taginu.
Mennirnir yfirheyrðu Geirmund
líka í sambandi við jeppann tilvon-
andi og þá kom upp úr kafinu að
bæði séra Jón og Þorsteinn voru farn-
ir að hugsa um þessi mál. Það mátti
því kannski segja að Geirmundur
væri brautryðjandi bílamenningar í
dalnum. Jeppinn hans Ásbjörns hafði
ekki kveikt í mönnum eins og öll
bílaumræðan síðustu daga. Mátti
kannski segja að það væri meira verk
Kristbjargar.
Konurnar sátu inni í minni stofunni
og skröfuðu. Það var auðvitað frá
ýmsu að segja og margar lumuðu á
fréttum. Börnin og unglingarnir
héldu sig hins vegar utandyra eftir að
hafa raðað í sig kræsingum. Veðrið
var svo gott að það var mikið
skemmtilegra að hlaupa um túnið og
leika sér en hanga inni í bæ. Þegar
konurnar voru búnar að skiptast á
helstu tíðindum datt Önnu í Mjóadal
í hug hvort Sigurlína væri ekki til í
að kíkja í bolla fyrir þær. Konurnar
lifnuðu allar við og gamla konan lét
undan fyrir rest, þó að hún væri treg í
taumi.
- Eg get ekki spáð fyrir svona
mörgum í einu. Maður þarf næði og
þið talið allar í einu.
Konumar hlógu og Sigríður klapp-
aði Sigurlínu á höndina.
- Þú getur það alveg Sigurlína mín
og við megum nú alveg skemmta
okkur dálítið, fyrst við hittumst loks-
ins allar.
Við ættum kannski að stofna kven-
félag eins og konurnar í Óseyri. Við
gætum haldið haustskemmtun í
kringum réttimar. Fengið einhvern
með harmoníku fram á Mjóadalseyr-
ar og selt kaffi til ágóða fyrir kvenfé-
lagið.
Það var eins og Sigríður hefði
varpað sprengju. Konurnar töluðu
hver í kapp við aðra og þarna í stof-
unni í Árdal var það ákveðið að
stofna kvenfélag. Sigríður var sjálf-
kjörinn formaður fannst öllum, og
svo þurfti að kjósa ritara og gjald-
kera. Á endanum féllst Halldóra á
Fossi á að vera gjaldkeri og Anna í
Mjóadal ritari. Það var mikil gleði
hjá konunum. Alls kyns hugmyndir
skutu upp kollinum, en Ingibjörg á
Hóli krafðist þess að kvenfélagið
fengi nafn. Hugmyndir að nafni
komu í hrönnum en Kristbjörg á
Ytra-Hóli stakk upp á kvenfélagið
Sólin og þar við sat. Það var líka
ákveðið að reyna að fá hinar konurn-
ar úr sveitinni til að vera með. Því
fleiri því betra. Konurnar hlökkuðu
til, því hafði þeim ekki dottið þetta í
hug fyrr? En hugmyndin var komin
og þær ákváðu að hittast á Hóli eftir
sláttinn og skipuleggja réttirnar.
Þegar konurnar voru loksins búnar
að ræða um nýja kvenfélagið mundi
einhver eftir bollunum, sem hlutu að
vera löngu orðnir þurrir. Sigurlína
var enn dálítið treg, en féllst þó á að
segja eitthvað. Hún byrjaði á að fá
bollann hennar Sigríðar. Gamla kon-
an setti upp gleraugun og rýndi í
bollann.
- Ég vænti þess að þú fáir barna-
barn áður en mörg ár líða.
Sigríður ljómaði eins og sólin.
- Ó, ég vona það svo sannarlega.
Sigurlína hélt áfram.
- Það er nú kannski ekki alltaf allt
eins og ætlað er, en alltaf fer nú allt
vel að lokum. Það er bjart yfir sveit-
inni okkar og ég er alveg viss um að
við verðum orðin raflýst fyrir þessi
jól. Svo er svo mikil gróska hjá þér,
efnahagurinn blómstrar, skal ég segja
þér, en nú vil ég sjá nýjan bolla. Átt
þú þennan, Halldóra mín?
Halldóra kinkaði kolli, en Sigurlína
hélt áfram.
- Hvað sé ég, það er alltaf barn í
bollanum þínum.
Halldóra roðnaði dálítið.
- Ég skal bara segja ykkur það. Ég
er orðin ófrísk, en er ekki gengin
nema fjóra mánuði með.
Konurnar hrópuðu af gleði. Þetta
voru fréttir í lagi. Halldóra hnippti í
Sigurlínu.
- Þú sérð kannski eitthvað meira
en barnið?
- Kannski, en þetta verður líklega
drengur, sannið til orða minna,
drengur verður það. Jæja, það er allt
gott og blessað, en þetta er nóg fyrir
þig ég vil bara annan bolla.
Kristbjörg flýtti sér að rétta sinn.
Sigurlína saug upp í nefið.
- Jamm og já. Hér er bíllinn og hér
erum einhverjar miklar framkvæmdir
heima hjá þér. Það er aldeilis völlur á
ykkur, ætli þið að fara að byggja eða
hvað.
Kristbjörg lyftist upp í sætinu.
- O, hvað þú ert góð að spá. Við
verðum bara að byggja almennileg
fjárhús, en hann Geirmundur minn er
svo aðsjáll í fjármunum að hann vill
aldrei neitt skulda.
- Það er gott. En ég sé nú samt
hérna byggingu, sem rís. Ætli þið
byrjið ekki á því næsta vor. Það er
líka fjölgunarvon í þínum bolla.
Kristbjörg reigði sig.
- Það verður sko engin fjölgun hjá
mér, nema í framkvæmdum og slíku.
Sigurlína brosti.
- Jæja þá. Jæja þá.
Sigurlína leit í hvern bollann af
öðrum og sagði eitthvað gott. Þær
fengu ekki allar mikla spá en voru
samt allar glaðar og ánægðar. Það var
nú ýmislegt sem Sigurlína sá en
sagði ekki. Henni fannst ekki rétt að
vera að spá einhverju sem ekki væri
gott. Því ákvað hún að hafa vitneskj-
una fyrir sig, en hún vissi þó að enn
mátti vænta tíðinda í Árdalshreppi.
Framhald í næsta blaði.
Heima er bezt 355