Æskan - 01.04.1994, Blaðsíða 13

Mamma: Varstu nú stillt
og hæversk í afmæli vinstúlku
þinnar í gær?
María: Já, þaö var ég,
mamma.
Mamma: Og baðstu aldrei
um neitt oftaren einu sinni?
María: Nei, það gerði ég
sannarlega ekki. Ég bað bara
einu sinni en ef enginn sinnti
því þá tók ég bara það sem
mérsýndist.
Kennarinn: Nú skuluð þið
heyra reikningsdæmi, drengir
mínir. Ef þið átta eigið í sam-
einingu 48 epli, 32 perur, 56
plómur og 16 jarðarber, hvað
fær þá hver ykkar?
Friðrik: Magaveiki!
Hans litli: Má ég spyrja þig
að nokkru, pabbi minn?
Pabbi: Já, hvað er það,
drengur minn?
Hans: Hvar er vindurinn
þegar hann blæs ekki?
Frúin: Bráðum verður mik-
ið dans-samkvæmi hér heima
hjá okkur, Margrét, og þá
verðið þér að koma þannig
fram að ég hafi sæmd af elda-
stúlkunni minni.
Eldastúlkan: Pér megið
vera alveg áhyggjulausar út af
því, góða frú! Dans er besta
skemmtunin sem ég þekki!
—*
Karl (við morgunverð):
Heyrðu, amma! Stækka gler-
augun þín mjög mikið?
Amma: Já, það gera þau,
drengur minn.
Karl: Viltu þá ekki gera svo
vel að taka þau af þér meðan
þú skerð eina brauðsneið
handa mér?
Pabbi: Ég skil ekki hvað
gengur að úrinu mínu. Ég
verð víst að fara með það til
úrsmiðsins.
Jói: Pess þarf ekki, pabbi
minn, því að við Sigga systir
mín þvoðum það svo vel inn-
an með sápuvatni í dag!
Frúin (í bókabúð): Ég ætla
að biðja yður, herra bóksali,
að selja mér og senda heim til
mín bækur fyrir tuttugu þús-
und krónur.
Bóksalinn: Sjálfsagt, frú.
En hvaða bækur eiga það að
vera?
Frúin: Pér ráðið því. Pað er
bara nauðsynlegt að þær séu
grænar á kjölinn því að vegg-
fóðrið í stofunni er rautt og
þeir litir finnst mér alltaf fara
best saman.
Kennarinn: Nú er ég búinn
að skýra fyrir ykkur málshátt-
inn: Brennt barn forðast eld-
inn. Getur nokkurt ykkar
fundið annan málshátt líkan
þessum?
Pétur litli: Já, mér datt einn
í hug: Þvegið barn forðast
vatnið.
„Ó, hvað hér er fallegt,"
sagði lítil stúlka úr Reykjavík
þegar hún kom út í Viðey.
„Hér er miklu fallegra en á ís-
landi.“
Húsbóndinn: Ósköp ert þú
latur og daufur í dag, drengur
minn.
Smalinn: Pað er engin
furða. Mig dreymdi í alla nótt
að ég væri að eltast við ærnar
uppi um fjöll og firnindi svo
að ég er ekki nærri því búinn
að ná mérenn þá!”
Kennarinn: Getur þú sagt
mér, Páll minn, hvaða munur
erá varfærni og hugleysi?
Palli: Þegar ég sjálfur er
hræddur þá er ég varfærinn
en þegar aðrir eru hræddir þá
eru þeir huglausir.
Bókaverðir í safni einu í
Bandaríkjunum tóku eftir því
að drengur kom þangað á
hverju degi og fékk alltaf
sömu bókina til að líta í. Hann
fletti upp einni opnunni,
horfði snöggvast á hana, rak
svo upp hlátur og skilaði bók-
inni aftur. Þeim þótti þetta
kynlegar aðfarir og einu sinni
tók einn þeirra sig til og
gægðist yfir öxlina á drengn-
um. Hann sá að hann horfði á
mynd af stóru villinauti sem
var að elta lítinn dreng. Heyrir
hann þá að drengurinn fer að
hlæja og segir:
„Nei, nú er ég hissa! Boli
er ekki búinn að ná honum
enn þá!“
Hans: Nú skal ég segja þér
nokkuð, Jens. Hún mamma
lofaði mér dálitlu í morgun.
Ég skal gefa þér það allt ef þú
vilt gefa mér helminginn af
kökunni sem þú ert með.
Jens: Pú mátt eiga helm-
inginn. En hverju lofaði
mamma þér?
Hans (þegar hann er búinn
með kökuna): Hún lofaði mér
duglegri flengingu!
Helga: Hver er þessi lag-
legi, ungi maður sem er að
syngja: Eg elska hafið?
Anna: 0, það er hann
Jónas sem var sjóveikastur af
öllum þegar við fórum yfir
röstina.
ÓHEPPILEGT STÖKK
- Gamanmynd í fjórum sýningum -
^ J
Iíwmí ii ii^'1 í 1 'í

Æ S K A N 13