Æskan - 01.04.1994, Qupperneq 20

LIRUKASSINN
eftir Ernu Kristínu Blöndal níu ára.
Einu sinni var maður sem hét
Klukki og var kallaður Klukki klukku-
smiður því að hann smíðaöi og gerði
við úr og klukkur. Hann var 65 ára
og var afi hennar Tótu. Hún var tíu
ára ósköp venjuleg, glaðleg stelpa
sem þótti vænt um hann afa sinn og
fór oft ab heimsækja hann.
Dag einn var Tóta í heimsókn hjá
afa sínum. Þau borðuðu kökur og
drukku mjólk. Klukki sagbi Tótu
sögu. Hún var svona:
„Einu sinni var kóngur. Hann hélt
mikla veislu og bauö öllum í ríkinu.
Þegar veislan hófst æddu allir gest-
irnir upp á brú sem var í kóngsgarði
til þess ab dansa þar á sléttum hell-
unum. Hirðfíflið dansabi eftir tónlist-
inni sem tíu hljóöfæraleikarar léku og
allir skemmtu sér mjög vel.
í miðri veislunni birtist allt í einu
maður meb risastóran lírukassa og
kóngurinn sagði:
„Eg var að bíba eftir þér."
„Já," sagði maðurinn djúpri
röddu. „Ég veit það."
Kóngurinn stób upp og fór að
skoða lírukassann. Hirðfíflib var ó-
heiöarlegt og fylgdist meb kóngi og
gestinum. A meðan allir voru ab
skoba lírukassann og ræba vib eig-
anda hans laumaöist hirbfíflib að
sæti kóngs og stal fullum poka af
gulli sem hann hafði haft með sér.
Þegar kóngurinn kom aftur sá
hann ab gulliö var horfib. Hann varb
rauður í framan og öskraði:
„Hver stal gullinu mínu?"
„EKKI ÉC," sagbi hirðfíflið. „Það
var hann," sagbi þab og benti á
manninn meb stóra lírukassann.
„Haa, ég? Það er lygi! Þú hlýtur
daubadóm fyrir ab bera á mig sakir
og þið ö11!!"
Hann fór að spila á stóra lírukass-
ann og söng:
„Upp á brú ég og þú,
allir dansa, allir dansa uppi á brú,
ég og þú,
allir dansa hopp og snú."
Brúin titraöi og fólkiö horfði skelf-
ingu lostiö á. Ský dró fyrir sólina og
grár litur færðist yfir og allt varb
drungalegt. Veislugestirnir hrópuðu
en þeir áttu erfitt með ab hreyfa sig
og smám saman þögnubu allir. Þeir
höfðu breyst í styttur. Brúin brotnabi
en maburinn meb lírukassann sást
aldrei framar...
Þannig var sagan og stytturnar
eru þær sem nú standa vib fljótiö
okkar, Tóta mín."
Nú var barið harkalega ab dyrum.
„Já, já, ég er ab koma," sagbi
Klukki.
Þegar hann opnabi stób mabur
fyrir utan.
„Jæja, karlinn! Þú skuldar mér
alltaf leiguna fyrir húsið. Þú veröur
ab borga annars verbur klukkubúbin
tekin af þér!"
Klukki reyndi ab semja vib mann-
inn en hann var ákveöinn.
„Þú verður ab vera búinn að
borga á sunnudaginn!"
Síöan gekk hann burt.
Klukki var í þungum þönkum
þetta kvöld. Hann settist á eldhús-
stólinn og stakk upp í sig einu og
einu grjóni úr grautnum sínum.
Hann var ákaflega niburdreginn vib
matarborðið. Tóta skildi hann og
hún óskabi þess ab hún ætti peninga
svo ab hún gæti hjálpaö honum. En
þá átti hún ekki til og enginn sem
hún þekkti. Svona þögðu þau saman
afi og Tóta. Eftir nokkurn tíma tók
Tóta af boröinu og dreif sig svo
heim. Klukki var einmana og fór nið-
ur í kjallara ab skoba gamlar klukkur
og fleira dót og reyndi ab gleyma á-
hyggjunum.
Daginn eftir kom Tóta aftur til afa
Klukka. Þá sagbi hann dálítiö merki-
legt:
„Þegar ég var ab gramsa nibri í
kjallara fann ég hlut sem líktist líru-
kassa. Ég held ab þab sé sá sem tal-
að var um í sögunni sem ég sagbi
þér."
Hakan seig niður á bringuna á
Tótu, hún var svo hissa.
„En, afi, þetta var bara ævintýri."
„Hmmm," sagbi afi.
„Var þetta þá satt?" spurði Tóta.
„Já, þaö held ég bara og ég held
ab vib getum jafnvel bjargab fólkinu
í kóngsgarði," sagbi afi. „Komdu, ég
skal sýna þér!"
Hann brosti og klóraöi sér í skegg-
inu. Svo fóru þau niður í kjallara.
Hann var fullur af gömlu drasli. Þar
voru klukkur og gömul útvörp, bæk-
ur og kassar - en ekki sá Tóta líru-
kassann.
„Hann er þarna bak vib vegginn.
Maöur þarf bara ab ..."
Afi lauk ekki vib setninguna því ab
Tóta greip fram ífyrir honum:
„Ég veit, sparka!"
Þab heyrðust brak og brestir, ekki
Æ S K A N 2 0