Æskan - 01.04.1994, Síða 43

FRAMHALDSSAGA LESENDA:
OF VENJULEGT - EÐA...
/ 10. kafla var Hlíf á leið til galdrakonurmar Fúgu - til að skila henni
hvítum hundi sem í raun var nornin Dranda. Slanga beit hana og hún
varð máttlaus. í byrjun 11. kafla kom Kári, strákurinn á hestinum, að
henni. Þá hafði hún jafnað sig en var þó dofin í öðrum fætinum. Þau
héldu áfram ferðinni saman en féllu niður um gat þegar falinn hleri opn-
aðist og runnu á fleygiferð niður hlykkjótta braut...
12. kafli
Loksins tók þetta enda. Við skull-
um niður á gólf. Lendingin var
harkaleg. Mig svimaði eftir þessa
einkennilegu hraðferð en tókst þó að
standa upp. Á gólfinu lá Kári. Ég
togaði hann á fætur.
„Vá! Sjáðu!“ hrópaði
hann og benti í átt að
rauðglóandi hurð.
„Já,“ svaraði ég.
„Það mætti halda að
við værum komin
hálfa leió niður í
Víti!“
„Þið eruð það!!“
hrópaði einhver
grimmileg rödd
sem heyrðist í
gegnum hurðina.
Dyrnar opnuð-
ust. Við gengum
inn. Við stóran
pott stóð eitt-
hvert skrímsli.
Það líktist helst
erni en var með
langan hala í stað
stéls, hendur í stað
vængja og sundfit í
stað fóta. Stórt og
langt horn stóð út úr
fuglshöfði þess. Ég ætl-
aði að snúa við en tók þá
eftir því að dyrnar höfðu lok-
ast.
Dýrið tók til máls:
„Svo að þið ætlið að hitta Fúgu.
Það fáið þið aldrei, aldrei nokkurn
tímann!“
„Aldrei - hvernig ætlar þú að sjá
til þess, fuglinn þinn? Þú gætir varla
breytt þessum steini þarna í út-
gönguleið!" sagði Kári.
Neistaflugið stóð úr augum
skrímslisins.
„Víst get ég það! Líttu á!“ öskraði
það.
Það lyfti höndum og muldr-
aði eitthvað óskiljanlegt.
Skær birta barst okkur.
Kári var fljótur að átta
sig:
„Fljót, hlauptu!"
Við tókum á
sprett. Að baki
okkur heyrðust
reiðióp fuglsins.
„Úff, okkur
tókst það!“ sagði
ég. „Hvernig
datt þér þetta í
hug?“
„Maður las nú
og hlustaði á
ýmis ævintýri
þegar maður var
ungur!“ svaraði
hann.
Nú blasti höll
Fúgu við okkur í
annað sinn. Við
gættum okkur á hler-
anum og tókst að berja
að dyrum og komast
slysalaust inn. Við gengum
að hásæti Fúgu. Þar sat hún
með hundinn Dröndu í fanginu.
„Góðan daginn!" sagði hún hlý-
lega og brosti. „Ég er búin að fá
hana Dröndu mína aftur. Það er ykk-
ur að þakka. Mér þótti alltaf vænt
um hana eins og mæðrum þykir um
börn sín. Þó að hún sé vond á hún
eftir að batna. Nú breyti ég henni
aftur í manneskju."
Hún gerði það. En Dranda líktist
ekki þeirri norn sem ég hafði séð.
Hún var ekki illileg á svip, hún var
góðleg. Þetta kom mér á óvart. Hún
var reyndar fremur lagleg.
Dranda tók til máls:
„Þakka ykkur fyrir. Ég hef verið
vond, það er satt, en ég var undir á-
lögum sem vondur galdrakarl lagði á
mig þegar ég neitaði að giftast hon-
um. Nú verðið þið að gera eitt fyrir
mig. Þið verðið að fara í höll galdra-
karlsins, brjóta staf hans og rífa hatt
hans. Þetta verður að gera innan tólf
daga. Annars breytist ég aftur í hina
vondu norn Dröndu og þriðja heims-
styrjöldin mun skella á í mannheim-
um af mínum völdum. Fljót! Leggið
strax af stað. Munið: Aðeins tólf
dagar.“
Við Kári gengum út. Ég sem hélt
að verkefnum mínum væri lokið!
„Drífum okkur!“ kallaði Kári sem
var þegar kominn langt á undan
mér.
Ég hljóp af stað í átt að honum en
datt og vissi ekki af mér fyrr en ég
rann niður bratta fjallshlíð ...
Framhaid óskast!
Þennan kafla samdi Guðný Jóna
Kristjánsdóttir 12 ára, Brávöllum 9, 640
Húsavík. Hún fær tvær bækur að laun-
um.
Sem fyrr var okkur vandi á höndum að
velja úr ágætum tillögum að framhaldi
sögunnar. En enn höldum við áfram og
sjálfsagt er að reyna aftur við að semja
nýjan kafla. Allir, sem senda þetta efni, fá
bók fyrir vikið. Hana skal velja af listanum
sem fylgir þrautinni, Lestu Æskuna?
Nú finnst mér að megi líða að lokum
sögunnar. Munið að senda a.m.k. eina
vélritaða síðu eða tvær handskrifaðar.
Framhald þarf að berast fyrir 15. júní nk.
Merkið bréfið þannig:
Æskan - Of venjulegt - eða...,
pósthólf 523,121 Reykjavík.
Æ S K A N 4 3