Heimilisblaðið - 01.07.1944, Síða 26

134
heimilisblaðið
stend við dyrnar og kný á“, og í livert siun,
er hann heyrði þessi orð eftir þetta, kom
lionum Anna allt af í hug.
Loks varð Níels Pétur að fara og er hann
var kominn til dyra og Lars stóð þar hjá hon-
um og hélt í liendina á honum, og gaf hon-
um enn eina áminningu, datt honum í hug
allt í einu, að hann gæti vel farið fram á að
kveðja húsmóðurina og önnu.
„Já, já“, sagði Lars, „það ætti þér að vera
velkomið, en Anna er því miður ekki heima,
en konan mín er allt af lieima eins og þú
veizt og henni mun þykja vænt um að kveðja
þig“-
Níels Pétur reyndi að dylja vonhrigði sín,
yfir að Anna var ekki heima, sem bezt hann
gat, en Lars duldust þau þó ekki og sagði
ástúðlega: „Ég skal áreiðanlega bera önnu
kveðju frá þér“.
En kveðjustundin inni hjá sjúku konunni
varð, ef til vill, bezta minningin, sem Nícls
Pétur hafði með sér að lieiman frá æskustöðv-
unum.
Eftir hálfs dags ferðalag kom Níels Pétur
svo til nýja dvalarstaðarins; var dagur þá
kominn að kvöldi. Þetta var allstór búgarður
í einkar fögru umhverfi og hét „Tygesminni“.
Eins og gefur að skilja var margt vinnandi
fólk á bænum, en mestur hluti þess voru
daglaunamenn, sem ekki áttu þar heimili.
Tygesen bóndi og kona hans tóku frábær-
lega vel á móti Níels Pétri og liann komst
brátt að raun um, að allur annar bragur ríkti
þar en á bernskuheimili hans.
Á meðan hann sat að góðri máltíð, sem
hann hafði sannarlega þörf fyrir, sat bóndi
hjá honum, honum til skemmtunar, og ræddi
við hann um bernskuheimili lians. Furðaði
Níels Pétur þetta mjög, því að aldrei hafði
faðir hans tekið þannig á mól.i neinum vinnu-
manni sínum.
Þegar Níels Pétur hafði lokið máltíðinni
og ætlaði að standa upp frá borðinu, bað
bóndi Iiann að hinkra ögn við enn, því að
hann þyrfti að segja honum nokkuð. Níels
Pétur settist aftur og horfði með eftirvænt-
ingu á húsbónda sinn.
„Það, sem ég ætla að segja þér, Níels Pét-
ur, er það, að okkur hérna langar til að lifa
eins og Guðs börnum ber hér á heimilinu,
það reynum við að kappkosta að sýna í dag-
legu lífi okkar, en við erutn nú hreyskir
menn, eins og gengur, svo að við erum livergi
nærri gallalaus“.
Níels Pétur horfði stórum, undrandi aug-
um á húsbónda sinn og liafði jafnframt pa
tilfinningu, eins og liann væri kominn í ein-
livers konar klennnu.
En þegar liann þagði hélt húsbóndi lians
áfram máli sínu: „Okkur langaði líka til, að
því væri eins farið með þig, og ef að þú ert
ekki þegar orðinn Guðs barn, að þú þá yroir
það hérna“.
„En — en — er-uð þið þá „missiónsk“ eða
livað?“ spurði Níels Pétur hálf stamandi.
„Já, svo erum við víst kölluð hér, þó að
við, því miður, berum nafnið allt of lítið
með réttu. Líkar þér það miður?“
„Já, og hefði ég vitað um þetta, þá . • • ■
„Hefðir þxi ekki tekið vistina“, tók bóndi
fram í.
„Nei, en nú er ég koiniun liingað“.
„Já, og þá er líklega bezt fyrir þig að vera
kyrr. Þú getur þá líka fengið leyfi til að
fara, ef þér leiðist hér“.
„Meira get ég heldur ekki krafist“.
„Það virðist mér þú lxeldur ekki geta. En
lxefur þú aldrei hugsað um það, Níels Pétur,
hve hræðilegt það muni vera, að glatast, '
eða enda líf sitt í eilífri glötun?“
Níels Pétur svaraði þessu engu.
„Hugsaðu um það, Níels Pétur, hve ægi-
legt ástand það er og leitaðxt til Jesú Krists,
sem kom til jarðar vorrar til að frelsa os6
frá synd vorri og eilífri glöfcun“.
Þegar Níels Pétur var seztur að inni í her-
bergi sínu, skömmu seinna, fann hann að
vísu, að það var ágætt að vera hérna, haía
svona ljómandi gott herbergi og ágæta hus-
bændur, ef að þau væru bara ekki „missi-
ónsk“.
Hann gat enga skynsamlega grein gert ser
fyrir því, er hann fór að hugsa um það, að
jafn umsvifamikill og hygginu bóndi og Tygc-
sen skyldi vera „missiónskur“, það var hon-
um blátt áfram óskiljanlegt. Hann hafði alh
af heyrt, að það væru einungis þeir fátækustu
og fávísustu, — þeir 6em einskis voru metu-
ir af öllum. sem væru áhaugendur „missicn-
arinar“.
Svo fór hann að liugsa um Önnu. Skyldi
hún líka vera „missiónsk“? Já, sumir köil-