Heimilisblaðið - 01.07.1944, Qupperneq 27

heimilisblaðið
135
U^u hana „lieilaga“, og það var sennilega eitl
°g hið sama.
Svona sat hann lengi og hugsaði um Önnu.
Skyldi liún nokkurntíma verða konan hans?
ö, nei, hún var víst of góð lianda lionum,
þrátt fyrir allt; hann var hennar ekki verð-
l,r- En liann vildi verða það. Og líversu erfilt
6er>i það svo reyndist, einsetti hann sér að
Vera kyrr í vistinni út allan ráðningartímann.
Og þegar liann svo kæmi lieim aftur sem
fullgildur og dugandi maður, ætlaði hann
að biðja Önnu sér til handa.
En hvað skyldu þau, pabbi hans og
fiiamma, segja við því?
«Ó“, sagði hann og spratt upp, „mér er
alveg sama um allar bændadætur, — ef ég
hana önnu litlu. Þú skalt verða mín, Anna
litla“, söng í honum. Eftir það háttaði liann
°g tók á sig náðir.
Heimilisbragurinn á „Tygesminni“ vai
Uæsta ólíkur því, sem Níels Pétur hafði vanisi
a heimili sínu, og hann varð að kannast við,
að honum féll betur við hann á „Tygesminni“.
þó var það eitt, sem hann saknaði dálítið
^yrst í stað, og það var félagslífið með jafu-
óldrunum. Heima hafði hann verið foring-
lllu, en hér var ekkert samkomuhús til þess
að vera foringi í né ungmennafélag til að
vera formaður fyrir.
En þessi söknuður hvarf smám saman jafn-
°tt og hann vandist heimilisháttunum.
Það var fagurt heimilislífið á „Tyges-
Ullnni“. Þegar dagsverkunum var lokið á
hvöldin safnaðist heimilisfólkið allt saman í
8l°ru dagstofunni og söng og dóttir liúsbænd-
auua lék undir á slaghörpuna. Stundum var
Jl"ka lesið hátt úr kristilegum og fræðandi
hókum.
Níels Pétur fór heim til sín um jólin og
ðvaldi þar tvo dagana. Ekki tókst honum þá,
Hennir en síðast að hitta Önnu að máli. Hún
Var í heimsókn í kaupstaðnum eins og þeg-
ar hann fór að heiman síðast.
Aokkru eftir að hann var kominn aftur
a^ «Tygesminni“ var haldin fjölsótt æsku-
yðssamkoma í kirkjunni. Níels Pétur var þar
lika.
Ræðutexti prestsins var: „Sjá, ég stend við
yruar og kný á“. Sömu orðin, sem I.ars
Samli las honum að skilnaði.
Það var einkennileg tilviljun, að svona
skyldi hittast á, fannst Níels Pétri, — einmilt
sömu orðin. — Hann íhugaði þetta um stund
og leiddi það liuga lians að dyrunum úr búð-
inni inn í stofu skósmiðsins, sem hann þóttist
fullviss um að Anna væri inni í. Hann fann
til vonbrigðanna yfir því, að hún var þar
ekki, og að hann gat alls ekki kvatt hana.
Hvernig skyldi henni líða núna? Ætti hann
að reyna að skrifa henni?--------Nei. —
Hann var hrifinn út úr þessum hugleiðing-
um með því að liann heyrði unga prestinn
segja allt í einu: „Eru dyr lijarta þíns lok-
aðar fyrir Jesú?“
Við þetta skipti um hugsanaferil hjá Níels
Pétri. Hann fór að hugleiða þessa spumingu,
livort að hjartadyr hans væru lokaðar fyrir
Jesú, og með því að hlusta á það, sem prest-
urinn sagði ennfremur um þetta efni, komsl
liann að þeirri niðurstöðu, að dyrnar voru
lokaðar og það, meira að segja, liarðlokaðar.
Þegar liann var kominn að þeirri sjálfsvið-
urkenningu, var liann orðinn undirbúinn ao
heyra hverjar afleiðingar það nmndi hafa
fyrir liann.
Hann varð nú ósjálfrátt og óviðráðanlega
svo gagntekinn af umhugsuninni um þetta,
að hann gleymdi bæði stað og stundu ger-
samlega og öllum öðriun, sem viðstaddir vom.
Hann varð því forviða þegar farið var að
syngja, því að liann hafði ekki veitt því eft-
irtekt, er presturinn fór úr ræðustólnuin.
Næstu daga var Níels Pétur mjög hugsandi
að sjá og liann las mikið í Biblíunni sinni,
þegar hann hélt að enginn sæi til sín, því
að hann var einn þeirra manua, sem var ófús
á að kynna öðrum hvað í sálunni bjó. En hús-
bóndi hans var nægilega mikill mannþekkj-
ari til þess að skilja, að hér mætti ekki róta
við sæðinu of snemma, enda var það ávalll
regla lians. Hann leit svo á, að mikið tjón
væri unnið með ótímabærri sálgæzlu af mörg-
um, sem ættu meira af óhyggilegu vandlæti,
en andlegum skilningi á sálarlífinu.
En alvörusvipurinn á Níelsi Pétri óx mcð
degi hverjum. Það vottaði ekki fyrir hinum
minnsta brosdrætti á andliti hans, sem ávalit
var þó glaðlegt þegar það var eins' og það
átti að sér að vera, og einn morguninn, þegar
liann kom inn til að drekka kaífið, þá lcit
liann helzt vit eins og undin þurrka. Þá hugs-
aði Tygesen með sér, að nú væri tíminn kom-