Heimilisblaðið - 01.07.1944, Qupperneq 34

142
„Já, en ég býst við að geta selt hana hærra verði“.
„Æ, en hún er áreiðanlega ekki meira virði“.
Blake, sem vildi tryggja sér myndina, jafnvel við
helmingi hærra verði, sagði: „Hún gæti verið meira
virði fyrir suma“.
„Jæja, ef þér viljið reyna. En umfram allt, kom-
ið myndinni burt, svo að ég þurfi aldrei að sjá
liana framar. Það fór hrollur um hana, er hún sagði
þessi orð. Nú skildi Blake það, sem læknirinn hafði
sagt. Það var ekki tíminn, sem hún liafði dvalið
niðri í gljúfrunum, sem hún minntist með mestri
skelfingu, lieldur einhvers í sambandi við myndina,
einhvers, sem hafði gerzt, áður en hún hrapaði. I
fyrsta skipti datt honum í hug, að hér væri um
sjálfsmorð að ræða. Þetta var ekki svo ólíklegt, þar
sem líklegt var, að hún lifði í óhamingjusömu lijóna-
bandi. Slíkar stundir virðast geta komið fyrir alla,
þegar lífsbaráttan virðist of þung. Hann leit á hana
hryggur á svip. Hún lá með lokuð augu, en tvö tár
blikuðu á vöngum hennar. Blake varð svo undar-
lega heitt um hjartarætur. Hann gat ekkert sagt,
en tók hönd hennar og þrýsti hana innilega.
„Hvenær ætla þau að giftast?“ hvíslaði hún alll
í einu. Hann hrökk saman við spurninguna.
„Eg veit það ekki“, muldraði liann. „Enginn seg-
ir neitt um það. Því er víst frestað í bili. Tony, vin-
ur minn, finnst nú livergi. Ég hef ekki^séð liann
lengi. En liann hefur nú horfið svona fyrri, svo að
ekki er ég hræddur um hann“.
„Reynið, að láta hann ekki koma hingað. Það
má ekki verða — brúðkaupið —“ Hún var æst
að sjá. Blake horfði undrandi á hana. En svo bætti
hún við sömu orðum, sem liann hafði áður heyrt
hana segja: „Þau leika ekki heiðarlegan leik gagn-
vart honum“.
„Gagnvart Anthony?“ spurði Blake liörkulega.
En liann fékk ekkert svar. Þó var eins og hún ætti
í baráttu við sjálfa sig. Hún hreyfði varirnar, án
þess að nokkurt hljóð heyrðist.
Hann reyndi aftur að yrða á liana, lágt og var-
lega:
„Ég skil yður fyllilega, ungfrú Vanne“, sagði
hann með áherzlu. „Og þér hafið rétt. fyrir yður,
HEIMILISBLAÐIÐ
bjó hún (og býr enn) í Mauna
Loa og Kilenea.
Menn óttuðust Pele öndverðlega
á tímum meira en nokkurt goð
annað. Enginn þorði að nálgast
bústað hemiar nema að fórna
lienni ,,Obelo“-berjum*), og svín-
um var fleygt, og öðrum fórnar*
gjöfum, í glóandi braunstrauin-
inn, ef eldgos byrjaði.
Munnmælasagan segir, að baW-
ajiskir menn haldi sjálfir, að þen-
bafi eitt sinn átt samgöngur við
Samoaþjóðir. Þeir eru, eins
hawajiskir, fjöleyingar (Polvnes-
iar) og fóru sennilega ínjof?
snemma á tímum, kann vera þeo"
ar 5 öldum f. Kr. b., til Hawaji og
settust þar að. Þar bjuggu þeir
öldum saman og koma upp sinnj
sérmótuðu menningu, sem á ve
við náttúru eyjanna og vissu ekk>
neitt um víða veröld umhverfi®
sig. Af gömlu landabréfi í spönskn
skjalasafni vilja að vísu sunnr
halda, að Don Juan Gaetano, sein
deyði 1555, liafi gengið á land 1
eyjunum, en það er í mesta niata
ósennilegt. Eyjarnar koma ekk*
við söguna**) fyrr en með lanc •
göngu James Cooks 1778.
Hawajiskir urðu mjög skelfdír’
er þeir litu livíta menn. Þeir héldu
þá guði og fleygðu sér til jarðar
fyrir þeim. Þeir færðu þeim ríkn*
legar gjafir. Einkum bauð þel111
ótta járnið: naglar, skrúfur, hm *
ar o. s. frv., er þeir sáu sjómenu
taka upp úr vösum sínum. Jar°
þótti þeim mesti afbragðsmálmuu
því að þeir notuðu tíðast hart
hraungrýti í skurðartól.
Gott samlyndi stóð þó ek 1
nema skamma stund milli lanos
manna og landfundarmanna. Em11
sjómanna andaðist, en guðir geta
*) Vacciniuin penduliflorum, náskjl1*
aðalbláberjum. . ,
**) Cook nefndi eyjarnar Sandtvic
eyjar eftir jarli Sandvíkur, meol,rn
aðinírálaráðs Breta.