Jörð - 01.10.1943, Síða 7

íslenzkum stjórnmálantönnum; a. m. k. verður að telja
það trúlegra, að áhugi Breta fyrir því að framfylgja henni
til hins ýtrasta liafi dofnað af framangreindum ástæðum.
Bað því fremur sem það, er áður lá fyrir um óskir Breta,
sýndi, að þeir vildu láta laka tillit til Dana og konungs
um skilnaðaraðferðina (þar með fyrst og fremst timinn).
Þá er þess að gæta, að fyrir hendi eru ijfirdrifin gögn,
opinber sem almenn, fgrir Jwí, að Jjað er innileg ósk og
bein tilmæli Dana og konungs, að vér Íslendingar bíðum
með að nota oss rétt vorn til sambandsslita, Jjangað til
gagnkvæmar „kveðjur“ gætu tekizt. Og það mun vitan-
iegt, að þessi ósk er þó jafnvel enn ríkari, ef nokknð væri,
að því er snertir skilnaðinn við konunginn. Skilnaður við
konung, sem ekki er gagnkvæmur, hefur fram að þessu
aðeins haft eitt nafn: uppreisn. Það má vel vera, að þar
komi úrelt sjónarmið til greina og óeiginleg oss íslend-
ingum, — en vér verðum að taka tillit til náunga vorra,
að Jwí er til aðferða tekur. Ekki sízt undir svo viðkvæm-
um kringumstæðum sem nú ríkja. Danska þjóðin er vafa-
laust mjög viðkvæm fyrir hönd konungs síns nú, og veg-
ur vor íslendinga vex ekkert, þó að vér höfum þær til-
finningar tilefnislaust að engu. Og það megum vér ís-
lendingar vita, að ef vér gerum alvöru úr umtali
stjórnmálamanna vorra og tökum ekkert tillit til óska
Dana og' konungs um aðferð (sem í þessu tilliti er sama
og að laka ekki tillit til almennrar umgengnismenning-
ar), þá eru það Danir og konungurinn, sem eiga samúð
annarra þjóða, en ekki íslendingar. Danir eru nú komn-
ir i tölu þeirra þjóða, er líða píslarvætti f}rrir málstað
mannlegrar virðingar og mannlegs frelsis, en fslendingar
hafa ekki vakið eftirtekt á sér í styrjöld þessári með
öðru fremur en óstjórn innanlands og slagsmálum út af
stríðsgróða.
'J lL hvers er að vinna með því. að virða að veitugi inni
legar óskir sambandsþjóðar vorrar og konungs und-
ii’ hinum viðkvæmustu kringumstæðum? Þessa: Banda-
jörd 259