Jörð - 01.10.1943, Síða 12

slíku andrúmslofti. Hins vegar yrði hlutur vor varla meiri,
þó að vér leituðum á náðir Bretaveldis eftir að hafa sýnt
Bretlandi lítilsyirðingu (sbr. bls. 258) og gert öllum ónæði
og leiðindi nieð vandræðabaksi og ribbaldaskap, — eða
Ameríku eftir að bafa gert oss þá glópa að koma til þeirra
og segja: „Heldurðu, að þú hjálpir mcr ekki til þess,
góði, að snúa á þig, svo að þú svíkir mig ekki?!“ —- auk
alls vandræðaumstangsins og ruddaskaparins.
Jú —■ oss gæti kannski orðið eitthvað úr oss (ef vér
metum oss belzt til fjár) nieð því að setja sjálfa oss á
uppboð — og bjóða til Rússum. Bandaríkin mundu senni-
lega reyna að bjóða á móti þeim.
Svo mætti kannski víkja einni liugsun að þeim liundr-
uðmn eða þúsundum íslenzkra manna, sem erlendis eru
við nám og starf og þó að ekki væri nema á ferðalagi
á Norðurlöndum og Bretlandseyjum. Auðvitað vrði þeim
ekki unnið mein, þó að ísléndingar hefðu að engu tilfinn-
ingar Dana og virðingu konungs, — en það er þó furðu-
drjúgt til ama að búa við óálit og gremju umhverfis.
ÞAÐ, sem er mergurinn málsins, er þetta: Hvort er
meiri fyrirgreiðsla og meira öryggi í áinægja og vin-
arþeli þeirra þjóða, sem hér eiga helzt hlnt að máli, þeg'-
ar sú ánægja byggist á því, að vér höfum sýnt nærgætni,
drenglund og traust, en ekki slegið af metnaði vorum —
eða skrifuðum bókstaf, formi, er vér sjálfir setjum upp,
hvað sem lwer segir,- og getum pínt Bandaríkin og keypt
Rússa — og punctum — tit að „viðurkenna“? (Hér er
talað um væntanlegt ástand allt að friðarsamningum).
Æ — vér erum svoddan bókstafstrúarmenn, Islending-
ar, þegar trúarbrögðum sleppir. En „bókstafurinn deyð-
ir“ — á öllum sviðum —, þegar liann er tekinn fram
yfir andann.
ÞÁ ER eilt sjónarmið í skihiaðarmálinu, sem nauðsyn-
legt er að gefa meiri gætur, en gert hefur verið. Það
eru allar þessar samþykktir löngu fyrirfram — áður en
264 jörð