Jörð - 01.10.1943, Síða 14

| KONA TALArJ
Frú Gerd Grieg segir frá
(ViÖtal þetta fór fram skömmu áður en frúin hvarf héðan i vor er
leið. Af sérstökum ástæðum þótti rétt að draga hirtingu þess, þang-
að til frúin kæmi aftur, sem nú er orðið.)
G ER svo þakldát", segir frú Gerd Grieg. „Ég er
svo þakklát fvrir þá miklu lijartahlýju, sem alls
staðar hér á landi leggur til þjóðar minnar á þess-
um erfiðu reynslutímum. Ég fæ ekki lýst þeirri undur-
samlegu samúðaröldu, sem skall yfir mig, er ég stóð und-
ir fána þjóðar minnar frammi fyrir áhorfendum frum-
sýningar „Veizlunnar á Sólhaugum“. Sjaldan hef ég skynj-
að betur en á þeirri stund, að ég er norsk, og fundið jafn-
ljóst til þess, livað það er stórt og þó framkvæmanlegt,
að þjóðir elskist. Ég held, að háskólastúdentar finni að
jafnaði einna hezt til slíks. En það er fyrir alla.
Það er mikils háttar tími, sem vér lifum á. Það væri
of skammt litið að sjá bara hörmungarnar. Norska þjóð-
in kemur endurskírð úr eldrauninni —• sem þjóð, siðferði-
lega, andlega, yfirleitt. Hún var öll í pörtum. Og part-
arnir skildu ekki, að þeir fá gildi sitt við að gefa sig und-
ir samstillta einingu. En nú orðið skilja þeir það. Og
þeir liafa hlotið við það nýja, máttuga gleði. Því nú sjá
þeir stórl þar, sem þeir sáu áður smátt. .Tafnfrámt hafa
augu vor opnazt fyrir því, hvað það er golt fyrir þjóð
að eiga frændur og vini. Og þjáningar annarra skiljum
vér, held ég, líka betur en áður. Ég held það sé ekki
mjög ofsagt, að Danir og Norðmenn elski hverir aðra
nú orðið. Það er heldur ekki skömm að þeim, Ijóðun-
um, sem danskir sjómenn hafa verið að vrkja til Norð-
manna undanfarið. Ég vona, að norrænu þjóðirnar sam-
tengist hver annarri faslar, er stvrjöld þessari lýkur, en ver-
ið hefur. Þær Iiafa svo mikið sameiginlegt gagnvart
öðrum þjóðum — svo dýrmæta menningu með svo mikl-
2GG jöbð