Jörð - 01.10.1943, Qupperneq 19

þessu sviði í náinni framtíð, því að hvorttveggja er, að
kröfur manna til lífsins nú á dögum, eða réttara sagt
kröfur manna til ýmsra þarfra og óþarfra liluta, eru
örðnar svo mildar, að það er varla á eins manns færi að
uppfylla þær allar, og Iieimta þær það, að sem flestir
leggi eitthvað til heimilisþarfa, en svo er hitt að athuga,
að það er varla von, að konur vilji láta af hendi frelsi
það og sjálfstæði, sem þeim liefur áskotnast við það að
hafa peningaráð og vera sínir eigin herrar i þeim efn-
um. Ég játa það, að engin kona er liamingjusamari en
sú, sem lifir í skjóli góðs manns, en það er athugandi,
að þroskaskilyrðin eru ekki allt af mest, þegar lífið leik-
ur við mann, heldur miklu fremur þar, sem bardaginn
stendur, og á þessu sviði býst ég við, að við verðum að
leita að þeim gróða, sem einstaklingurinn, og þá einnig
þjóðfélagið, hefur af þessu nýja fyrirkomulagi. Mér hef-
ur alltaf fundizt, að konan, engu síður en maðurinn, eigi
rétt á að þroskast „i frihed og under eget ansvar“, eins
og Ibsen kemst að orði, en eins og nú er komið málum,
virðist það koma niður á yngri kynslóðinni og er illt
til þess að vita. Ég' veit það vel, að þroska er einnig að
finna í kyrlátu starfi og sjálfsafneitun mæðranna, heim-
ilisönnum kvenna og í öllum góðum og heiðarlegum störf-
tun, en frelsið er dýrmætt hnoss, og finnst mér ekki hægt
að lieimta það af meira en hehningi mannkynsins, að liann
sleppi öllu tilkalli til þess, þegar hann er búinn að fá
»forsmekkinn“. Þarna er þá eitt það úrlausnarefni, sem
bíður framtíðarinnar, að sjá svo um, að við konur þurf-
um ekki að sleppa þesum gæðum lífsins, til þess að önn-
ur fái notið sin.
Tj^ÉTIR fvrra slríðið breyttust mjög lífskjör almennings
hér á landi og með því allar lífsvenjur. Ekki skal
það harmað hér, þótt lífskjör fjölda manna hérlendis
séu nú betri en nokkru sinni fyr síðan land byggðist,
þótt einhverjir gallar fylgi. En siðir og venjur hafa mjög
breytzt og jafnvel spillzt, ekki aðeins hér á landi, held-
Jörð 271
18