Jörð - 01.10.1943, Síða 46

Allmargt kvæða liirtist í „Valnum“, eftir þá ritstjórana..
Þar var fyrst prentáð kvæði Guðmundar „Þú komst á
timum myrkravalds og voðans“, er síðan var lengi sung-
ið á mannamótum. Einnig má nefna fánakvæði Jónasar:
„Ljómi fast um byggð og ból“.
Meira var um greinar bókmenntalegs efnis i „Valnum“
en titt var í útkjálkablöðum um þær mundir, surnar þýdd-
ar. Munu flestar þeirra eftir Guðmund skáld.
Allmiklar skærur urðu milli blaðanna, „Valsins“ og.
„Vestra“, en ekki taka þó stælur þeirra rúm að ráði i
blöðunum. Ýmsar þeirra eru persónulegar skammagrein-
ar. Var það belzt út af fánamálinu. Þó l)ar ekki mjög á
milli. „Vestri“ var fylgjandi fánamálinu, en vildi ekki ein-
skorða sig fyrirfram um vissa gerð fánans.
Um þingtímann 1907 komu nokkur blöð „Valsins“ út
í Reykjavik. Síðasta „Vals“-blaðið var svo prentað á Isa-
firði, og er dagsett 30. Ágúst um sumarið. Var þar með
árgangurinn, 52 blöð, fylltur. Voru þá 4000 krónur þær,.
er lagðar voru í byrjun til blaðsins, og ætlaðar voru til
a'ð dyljast, að tiil þess að sjálfstæðismálið verði heppilega til Iykta
leitt, þarf þingið beinlínis að liafa öruggan þjóðarvilja að baki sér.“
— í 43. thl. er grein, sem nefnist „Dagskrármál“. Þar segir m. a.r
„Óðfluga nálgast sá tími, er þjóðin verður að láta uppi vilja sinn ...
Þjóðin verður að sjá, að nú eru þýðingarmikil tímamót í sögu henn-
ar. — Sú þjóð, sem sefur, þegar kall tímanna kemur, getur ekkí
vænzt, að öldur atbúrðanna skoli frelsisvonum hennar á land, —
allar sjálfstæðisvonir eru dauðadæmdar hjá sofandi þjóð. ... Því
miður skyggir flokkarígur og persónuleg velvikl og hatur of mikið
á aðaldrættina i þessu máli. Sá hörmulegi ósiðúr hefur allt of lengi
ríkt hjá oss, að menn skipa sér í flokka, áður en þeir afla sér
sannfæriingar i máíunum. Auk þess láta menn oft leiðast hlind-
andi af persónulegum áhrifum ... Þjóðin ætli að ... líla aðeins
á það mark, sem hún i hjarta sínu vill keppa að — sjálfstæðið ...“
— í 48. tbl. segir frá Þingvallafundinum og er þar m. a. svo að
orði komizt: „Þingvallafundurinn markar nýtt tímabil í sögu lands-
ins. Hann rekur smiðshöggið á þá sjálfstæðisstefnu, sem ólgað
hefur í ýmsum myndum í hugum manna hér á lancli undanfarin
ár. Hann sameinar hinar ýmsu stcfnur.“
298
JÖIID