Jörð - 01.10.1943, Síða 61

J. A. R. Wyiie:
| SAGA |
Bernle gamla lærir að lesa
ALLIR voru hneykslaðir. Jafnvel bayjarstjórinn, sein
annars var vanur að segja: „Ætli það sé nú svo
slæmt?!“ og annað þvíumlíkt, lét þá vel yfirveg-
uðu skoðun í Ijós, að land, er ekki vildi taka við Bernle
gömlu, eins og liún kæmi fyrir, væri eklci upp á marga
fiska, og ælti hún hara ekkert að vera að því að fara
þangað. Og hann fvlgdi þessari yfirlýsingu eftir með at-
höfn, fór í einkennisbúninginn og lahbaði heina leið til
gömlu konunnar, til að kynna henni álit sitt. En það var
þá hún, sem sneri lionum, og eftir það sagði hann: „Við
verðum að umliera hver annan.“
Síðan andmælti enginn, og því var sleg'ið föstu, að
Bernle gamla skyldi fara undir eins og' hún væri orðin
stautlæs. Allir lögðu orð í belg.
Auðvilað var skólastjórinn aðahnaðurinn. Eftir skóla-
tíma sat hann yfir Bernle gömlu tímum saman og var
mjög alvörugefinn og fagmannlegur — líkastur samvizku-
sömum lækni við tvísýnan sjúkling. Og' Jiegar hann kom
út frá henni, liorfðu nágrannarnir spyrjandi til hans, en
hann hristi þá stundum liöfuðið, drungalegur á svip, en
svo fór það líka að koma fyrir, að liann neri saman lóf-
unum og sagði sem svo: „Ekki sem verst — engan veg-
inn afleitt. I dag komumst við villulaust að M.“ Og tíð-
indin flugu sem fiskisaga um allt þorpið.
Sá dagur rann upp, er Bernle gamla var komin staf-
rófið á enda, og leið þá sameiginlegt andvarp upp af
þorpinu, líkt og sjúklingur væri kominn fram úr hráð-
uslu liættu og væri nú lifs von. En Bernle gamla var þá
svo þrekuð, að hún lá fyrir til næsta dags •— en þess
vissi enginn dæmi, að hún hefði lagzt í rúmið nema yfir
jörð 313