Jörð - 01.10.1943, Qupperneq 62

blánóttina. Jafnframt gleymdi hún liunangsköku-bakstr-
inum. Hún var vön að baka hunangskökur einu siuni
i viku.
Þegar svo börnin komu að venju, seinni liluta sunnu-
dags, átli liún ekkert til lia'nda þenn. Og bauð bún þeim
þá, með tárin í augunum, að láta þau hevra stafrófið.
En því þótti börnunum lítill slægur í, því sjálf kunnu
þau stafrófið reiprennandi, sem meira var en fullyrt vrði
um Bernle gömlu. En hunangs-kökurnar liennar elskuðu
þau meira en aðra hluti af þessum lieimi. Það hefði
mátt búast við því, að fólk hefði litið svo ágætar liun-
angskökur bornauga í liennar ranni; því varð ekki
neitað, að Bernle gamla liafði ekki ráð á að bera mikið
í lilutina. Og það varð í raun og veru ekki varið, að
bún skyldi draga af sjálri sér til þess að fæða sæg af
krökkum.
N ÞESSU var þanriig varið, að endur fyrir löngu
J-J liafði Bernle gamla bakað handa sínum eigin sonum,
og jafnvel í ófriðnum bakaði hún að staðaldri í þrjá mat-
arböggla, en fjórði og yngsti sonur liennar, Fritz, var
þá löngu farinn til Ameríku. En matarbögglunum fór
fækkandi og þar að rak, að hún þurfti engan að senda.
Ekki varð þess vart, að Bernle gama gréti og ekki kvart-
aði hún, — hún eltist bara alll í einu — en næsta laugar-
dag bakaði hún engu að síður og kallaði á vesældarleg
börn nágrannans, sem urðu svo liissa, að þau glevmdu
að þakka fyrir sig.
Og það var nú svo skrítið, að þetta einfalda fólk í þorp-
inu skilcli, og sá svo um eftirleiðis, á liverju sem valt, að
Bernle gamla gæti bakað hunangskökurnar sínar. Þó að
það liefði átt lífið að lej'sa, hefði það ekki getað gefið
neinar skýringar. En sumt af þessu fólki hafði misst sina
nánustu og var nærfærið.
Meira að segja þegar sá kvitur gaus upp, að Fritz Bernle
Iiefði komið aftur — til þess að skjóta á sína eigin þjóð,
þá þagði jafnvel vesælasti slefberinn í þorpinu. Og nú,
314 jör»>