Jörð - 01.10.1943, Qupperneq 63

þegar hún átti að flytja lil sonar síns, féllust allir á, að
hún ætti að fara.
Að sönnu var hér um ótrúlega ferð að ræða fyrir
í-amla konu, er unnið liafði baki hrotnu og lifað við skort,
«g það enda þótt hún væri samt sem áður ólíkindatól
til heilsu og krafta. Og svo átti hún auk þess að fara i
land, þar sem enginn skildi mál hennar og hafði — ef menn
vildu leggja slikt á minnið — verið óvinaland. Raunar
lögðu þorpsbúar ekki svo sérlega mikið upp úr þessu
siðartalda. Liðin tið er liðin, eins og bæjarstjórinn sagði.
Nóg er nú við að fást samt.
Þetta var áhættuferð. En það er ekki þar fvrir: Það
umflýr enginn áliættu, þó að kyrr sé þar, sem Guð setti.
Svo sagði bæjarstjórinn.
Hinsvegar var ekki nema eðlilegt, að móður langaði
til að Ijúka ævidögunum á heimili einkasonar síns og
konu hans, og siðast en ekki sízt með sonarsyni sínum.
Raunar hafði Rernle gamla hvorki séð sonarson né tengda-
dóttur. Því Fritz hafði hlaupizt á burt átján ára og lengi
vissi enginn um hann.
Loks kom hréf. Bæjarstjórinn hafði lesið það upphátt
fvrir Franz Bernle og konu lians — því Franz var þá
enn á lífi — og það varð ldjóðhært, að Fritz vegnaði vel.
Hann vann í tóbakshúð og hafði geysimiklar tekjur, var
kvæntur og átti þegar barn. Ljósmvndir fylgdu, en eng-
inn kannaðist við hann á myndunum. Hinsvegar olli hún-
aður lians, þar sem hann stóð við hlið hárrar, ungrar
frúar með fjöður í stórum hatti, hinu mesta raski á tízk-
unni í þorpinu. Eina lniðin, sem þar var, græddi mán-
uðum saman stórfé á háum, hörðum flibbum og ,stór-
dropöttum hálsbindum.
Jafnvel Bernle gamla hafði ekki þekkt hann. En harn-
ið kannaðist hún við, þrátt fyrir allan íhurðinn á fötun-
um. Það var lifandi eftirmynd Fritz sjálfs, þegar hann
var pinulítill. (Og Fritz hafði alltaf verið Qftirlætið lienn-
ar). Ljósmyndirnar voru negldar undir róðukrossinum
i stofunni hennar, og við nágranna sína lét hún stundum
J ÖRÐ 315