Jörð - 01.10.1943, Qupperneq 65

Bæjarstjórinn liafði engum sagt, nema skólastjóranum,
hvað fór þeim Bernle gömlu á milli, er hann heimsótti
hana um þessar mundir i einkennisbúninginum. Auðvit-
að var svo sem ekki frá miklu að segja. Bæjarstjórinn
iiafði sagt það, sem honum hjó í hrjósti, þar sem liann
sat undir hangiketslærinu.
„Þetta er löng, löng ferð, kæra frú Bernle. Yður mundi
víst ekki koma til hugar að ferðast til Berlínarborgar nú
orðið?! Þetta er lengra. Þér verðið að fara i stórt skip,
og ég hef það eftir trúverðugu fólki, að ekki sjáist til
lands í tíu daga. Sökkvi nú skipið, sem vel getur komið
fyrir, þá verður ekkert yður til bjargar. En ef þér kom-
izt alla leið, þá verðið þér með tómum ókunnugum og
fæstir munu skilja orð af því, sem þér segið. Siðvenjur
fólks þar munu yður þykja undarlegar og óviðfeldnar.
Þér eruð nú komin á efra aldur. Að vísu skal ég játa,
að ég má sjálfur illa til þess hugsa, að sjá af yður — ég
er sjálfur kominn af léttasta skeiði, og þegar niaður eld-
ist, fækkar vinunum —
Bæjarstjóranum varð nú ljóst, að gamla Bernle lilust-
aði ekki á hann á þann liátt, sem einkennisbúningurinli
hefði átt að trvggja. Hún sat heint á móti honum í tré-
stólnum sinum og var niðursokkin í að skoða Ijósmynd-
irnar á veggnum, einkum þá af barninu í erlendu föt-
unum. Augun í lienni sjálfri voru eins og í harni — mjög
blá, mjög saklevsisleg og undrunarfull, eins og þau væru
aftur farin að sjá þessa merkilegu liluti, sem börn eru
vön að sjá. Og hún sagði bæjarstjóranum, að hún vrði
að finna son sinn, Fritz, áður en liún dæi.
„En,“ sagði bæjarstjórinn dapur í bragði, „er nú víst,
að þér finnið hann? Það eru nú liðin tuttugu ár, síðan
hann fór —.“
„Eg var að hugsa um Eritz hinn,“ svarði hún, — „litla
Fritz.“
„Þér eigið við þenna James Henry —.“
„Ég kalla hann nú Fritz,“ greip hún fram í. „Hann er
Frilz. Ég man það svo vel, þegar hann fæddist —.“
jörð 317