Jörð - 01.10.1943, Qupperneq 67

inni dularfullu neðar í dalnum. Og þegar Bernle gamla,
öll útnæld í farmiðum og' vegabréfum og með boldangs-
budduna sína saumaða neðan á innstu klukkuna, príl-
aði upp í einn lestarvagninn, þá stungu farþegarnir i hin-
um vögnunum höfðinu út um gluggann og lustu upp árn-
aðarópi. Hennar eigin samsveitungar voru þögulir. Hún
liafði verið með þeim svo lengi sem þeir mundu — að
vísu án alls áburðar. Og einbvernveginn liafði bún, með
hugrekki sínu og þolinmæði, verið þeim nokkurs konar
fáni vfir litla samfélagsvirkinu þeirra.
Og nú var liún að fara — með eitthvað af fortið gamla
fólksins með sér. Og unga fólkið var svo sem dapurt í geði
líka, er það Jnigsaði til framtiðar sinnar og framtíðar-
landsins, sem Bernle gamla fór til.
Þorpsbúum varð því ekki annað fyrir en að veifa vasa-
klútunum og lúðraflokkurinn ræskti sig aðallega, en skóla-
stjórinn sagði upp vfir alla (með nokkurri viðböfn):
„Munið nú að segja „Thank you“ og „if you please“.
Þá lítur svo út sem þér kunnið Ensku og séuð prýðilega
menntuð kona . .. .“
En bæjarstjórinn var það, sem átti síðasta orðið. Hann
gekk með klefaglugga hennar, eftir að lestin var komin
í hreyfingu, og var kafrjóður í framan, en hatturinn all-
ur beiglaður og kraminn.
„Munið, kæra frú Bernle, að livað langt sem þér farið,
fjarlægizt þér þó ekki Guð.“
Annað sagði bann ekki. En þelta voru orð, sem Bernle
gamla lagði sér á hjarta. Hún eins og þrýsti þeim að sér,
er síðasta kunnuga andlitið þaut bjá. Og enn fastar hélt
hún þeim að sér, þegar gráleitar öldur Atlanzhafsins nltu
fram milli hennar og lands —, og hún vissi, að hún mundi
aldrei aftur sjá fjöllin sín, aldrei líta heimili sitt aftur.
II.
T~~^ ETTA liafði verið ein af þessum skyndihvötum, sem
enginn er örnggur gagnvart. Þú ert kannske talinn
mesli harðjaxlinn í þinni atvinnugrein — og það var nú
JÖRÐ 33.9
21