Jörð - 01.10.1943, Blaðsíða 69

Þangað til liöfðu þau verið bálandi hrifin hvort af öðru.
Og þau höfðu svo seni heldur ekki eftir það rifizt livort
við annað. En hann tók að verða þess var, að hún skamni-
aðist sin fvrir hann, og það auðmýkti hann hið innra,
en espaði hið vtra. Hann fór að hafa liátt um það, livað
hann „mundi gera“ og festi á sig hnapp með áletruninni
„Látið þá lmfa það!“ En innvortist var liann vesæll og
lítill eins og gortandi skóladrengur, sem finnur svo sem,
að enginn trúir honum.
Og Annabel varð köld og óaðgengileg og tók upp þann
hátt að lialda fram fjarstæðum, lil þess að ergja hann
og smána. Hafði það við orð, að þegar tveir deildu, væri
sjaldan annars öll sökin og lét eins og liún legði ekki mik-
ið upp úr villimennskusögunum. Lét sem flestar mann-
eskjur væri almenniíegar í sér. Auðvitað komst hún áfram
með þetta. Allir vissu um uppruna liennar og höfðu mæt-
ur á henni. Hann varð að játa, að liann átti henni nlikið
upp að unna — því að hún var sú, sem hún var — hik-
laus, róleg og viss um rétt sinn.
En það hafði sviðið vmdan því ....
James Henry var Uka að liði. Hann hafði liátt móður-
fólksins, var liðugur og snarborulegur og lét húfuna lafa
ofan yfir annað augað og þekkti meðaltal hvers baseball-
leikmanns frá Babe Ruth og niður úr allt að liðlétting-
um i 2. flokki. Ósvikinn karl í krapinu! Ósvikinn Amer-
ikani! Þó að ekki væri annað en að liafa hann þarna í
búðinni með hendurnar í vösunum, slæmandi út úr sér
athugasemd og athugasemd á óaðfinnanlegri Broadway-
mállýzku — það var eins og að baða sig í sólskini viður-
kenndra yfirburða.
En Fritz Bernle var maður lágur vexti og gildvaxinn.
Og svo voru orð, sem liann gat aldrei komið réttu lagi á
i framburði. Hann var tekinn að eyrnast undan því líka.
Samt varð ekki sagt, þegar á allt var litið, að honum
hefði tekizt illa. Það var eins og liann hefði þegar staðið
af sér óveðrið, þegar bréfið kom. Hann hafði ekki fyrr
rekið augun í utanáskriftina en liann linaðist allur upp,
Jörð 321
21*