Jörð - 01.10.1943, Síða 70

eins og hann hefði fengið högg í lijartastað. Það var eins
og krumla frá liðinni tíð hefði seilzt til lians og klófest
hann.
James Henry hafði litið upp frá morgunverðinum og
spurt: „Hver er að glefsa i þig, pabbi?“ Og Fritz Bernle
liafði troðið óhappasendingunni í vasann og svarað kæru-
leysislega: „O — það er hara gömul reikningsskömm,
lagsi.“ Og geklc úl úr stofunni.
Og hann opnaði bréfið ekki. Dró það og dró. Og svo
liafði liann gleymt því og var sizl þakklálur fyrir að vera
minntur á það. Hér var allt, sem liann átti: kona, sonur,
heimili, atvinna. Þeir gátu látið liann í friði, þessir upp-
vakningar æskuáranna!
En liann liafði ekki rifið hréfið í tætlúr lieldur. Það
var eins og hin ósýnilega hönd, sem að vísu vantaði orku
lil að lialda honum, leggðist auðmjúklega biðjandi á
l\endi lians.
Bernle-fólkið átli lieima við Sjötta stræti (Sixth Avenue)
i fjögurra herbergja ibúð á hæð við loftbrautina. Hver,
sem áhuga liefði haft á einkalífi Bernle-fjölskyldunnar,
hefði getað séð þar inn um allt eitl augnablik, um leið
og lestin þaut fram hjá. Og hávaðinn var stundum likur
því, sem lieimsendir væri að senda nafnspjaldið sitt.
En Bernle-hjónunum stóð á sama. Þau liöfðu sjálf gam-
an af því að sjá fólk. Og kyrrð hefði g'ert þau óróleg.
Og staðurinn var hægur — beint yfir búðinni. Og ódýr
i ofanálag. Fyrir bragðið gátu þau haft bil ósvikinn
átta-sílyndra, gúmm-traustan, gæðing — ekki neinn af
þessum vénjulegu hvell-skrölturum okkar. Og á sunnu-
dögum var Fritz Bernle, með stóreflis vindil i öðru munn-
vikinu, vanur að fara með fjölskylduna út í Log Cabin*
og drekka gómsæta drykki og aka heim með 15 km hraða,
heitur og sveittur, i þrísettri bílaröð sams konar fólks.
Á veturna stóðu þau í löngum röðum bíðandi fólks við
aðgöngumiðasöluna, þegar vinsælar kvikmyndir voru á
* Skemintistaður í New York.
322
JÖRD