Jörð - 01.10.1943, Síða 72

gengið í liáskóla, þegar þar að kæmi. Það var sem sé ekki
meiningin, að James Henry ætti að standa í tóbaksbúð.
Ekki alveg! —
HLÁLEGT, hvernig það gerðist! Það hafði verið sunnu-
dagur — yndislegur vordagur. Annabel og James
Ilenry voru í heimsókn hjá tengdamóður lians. Þau voru
vön því — einkum á sunnudögum, þegar Fritz komst ekki
úr búðinni; engu líkara en að þau væru að reyna að
koma sér undan því að iiafa hann með. Eftir hádegis-
verð hafði hann þó tekið sér stundarfrí og hallað sér á
legubekk með sunnudagsblað, en fór þá eittlivað að
dreyma.
Hann hafði ekki verið að gera sér neinar áhyggjur. E.
t. v. ofurlítið særður. Svolitla vitund einmana. Eannski
fann hann til þess með meira móti, að hjúskapurinn var
orðinn eittlivað annað en fyrir honum vakli í öndverðu.
Svo þurfti það ekki að vera annað en að hádegisverður-
inn, sem hann iiafði rifið í sig í veitingahúsi í nágrenn-
inu, stæði eitthvað þversum í honum. I rauninni var allt
í lagi —- hreint og beint prýðilegt. Honum græddist ört fé.
Og hver gat þá litið niður á hann.
Ekki hafði hann beinlínis sofnað. Hann liafði heyrt
gegnum mókið loftlestina nálgasl og fjarlægjast aftur eft-
ir drynjandi skrölt. Hann hafði jafnvel fundið fyrir hinni
gamalkunnu benzínlykt i gegnum opin gluggann.
Þá var það, að eittlivað kom fyrir. Var það vorið —
þessi óútreiknnalega blóðbreyting, sem endurvakti eilt-
hvað úr æskunni? Hann liafði verið að dreyma um þá
tíð, er Annabel liafði verið önnur — er henni leizt vel
á hann.
En skyndilega — var likast því, að hann hefði dottið
ofan i álfheima —- og hitt þar fyrir umliverfi, sem hann
kannaðist við .... hann hafði séð liá, dökkklædd fjöll og
heyrt goluna andvarpa i furunni og í hávöxnu grasinu.
Hann fann ilm af viðarkvoðu og brennandi kubbum og
reykurinn sveið honum í augum. Lágt, dökknað loft hafði
324 jöRÐ