Jörð - 01.10.1943, Qupperneq 74

hunangskökur, þó að liún jrrði að svelta sjálf .... og af
gnægtum sínum liafði hann gefið lienni alls ekki neilt —
og verra en ekkert. Hann hafði gortað — grýlt hana með
gorli — og farið svo sína leið.
Og hún var orðin svo gömul. Meira að seg'ja á meðan
hann var lítill drengur, hafði hún sýnzt ólrúlega gömul.
Og ef liún væri nú dáin —.
Hann liugsaði ekki lengra. Vindillinn lafði fram á milli
titrandi varanna og tárin runnu niður vangana, á með-
an hann skrifaði heim í annað sinn. Hann ætlaði aldrei
að geta komið orðum að því, sem hann þurfti að segja.
Annahel sagði hanri, að símasamhandið liefði verið
slitið, og hún virtist ánægð með livort heldur sem væri.
Sagði brosandi, að hann hefði auðvitað verið að fá sér
í staupinu; en liann hrosti á móti eins og einhver hjáni.
Hann hafði ætlað að segja henni upp alla söguna — segja
við hana fast og ákveðið: „Það er von á móður minni
til okkar.“ En hann þnrfti ekki nema að sjá liana, til að
])ess konar draumórar rykju úr kollinum á honum.
Hann elskaði hana. Hann var feikn hreykinn af lienni.
En nú vissi hann, að hún gat ekki endnrgoldið ást hans,
að hún blygðaðist sín fyrir hann. Það hafði svo sem allt
af verið eitlhvað í fari hennar, sem hann hafði heyg af:
fríðleiki liennar, snyrtileiki og hið harða heiði, sem var
yfir framgöngu hennar. Jafnvel James Henry hafði liann
heyg af. Það bauð einhvern ótta af sér að eiga son svo
ólíkan sjálfnm sér — svona grannan og snaggaralegan og
lítandi athugunaraugum á föður sinn, eins og honum kæmi
kynlega fyriiy að pabhi sinn liti svona út. Hvernig varð
því við komið, að segja slíkum svni, sem auk þess liafði
húið til útvarpsviðtæki með eigin höndum og skildi mál-
efni, sem pabbinn mundi ekki hotna í til æfiloka, frá gam-
alli sveita-ömmu heima í Þýzkalandi? Hvernig átli að fara
að því að skýra fyrir Annabel liamslausa heimþrá — til
staðar, sem hún muridi aumka, hlæja að og líta niður á,
ef hún sæi hann — staðar, þar sem hvorki voru lil bílar
né útvarp, kvikmvndir né gosdrykkjalindir — þar sem
326 jöno