Jörð - 01.10.1943, Qupperneq 77

Þegar ég nú sný mér að því að reyna að gera Ijós rök þan,
«r liggja til trúar minnar á gilcli ellinnar, þá má ekki búast
við, að ég geri neina tilraun til að telja upp og sundurliða
allt hið helzta, er komið gæti til greina í því sambandi. Það
væri merkilegt efni i bók, en í timaritsgrein tel ég ekki
ástæðu til að reyna að fara út yfir það að leitast við að gera
Ijósan merginn málsins. Öllu öðru verður sleppt að þessu
sinni. Það hneykslar vonandi heldur ekki, að ég ræði málið
þráðbeint frá því sjónarmiði, er mér liggur næst vegna þess
aðalviðhorfs við lifi og tilveru, er ég lief sem maður — og
það því síður, sem það er einmitt sjónarmiðið hið sama og
opnaði á mér augun fyrir gildi ellinnar — hreint út sagt eina
— aleina sjónarmiðið, sem mér er kunnugt um, að boði
fagnaðarerindi um ellina sem slíka. Þetla er auðvitað i eðli-
iegasta samræmi við það, að sjónarmiðið var í heild af þeim,
•er fyrstur gerði það ljóst, nefnt hvorki meira né minna en
fagnaðarerindið. Ég vænti þess sem sé, að það þyki ekki nema
sjálfsagt mál, að Kirkja og Kristindómur hafi einhverja
lausn að bjóða, frá sínu sjónarmiði, á ráðgátunni Elli — við-
víkjandi tilgangi og hlutverki þess aldursskeiðs innan vé-
handa mannlegs lífs.
ER ÞÁ einhver meining með þeirri elli, sem lifað er í
hrumleika og öðrum ytri veikleika, — þegar máltækið
„tvisvar verður gamall maður barn“ ásannast jafnvel svo
bókstaflega, að þjóna verður gamalmenninu sem ungbarn
væri? Margur óskar sér þess að vísu, og áslvinum sínum, að
ná hárri elli, — en þá hefur enginn hinn átakanlega elli-
hrumleika í huga, sem er svo tíður förunautur hárrar elli;
slíkt ástand harma flestir og óska sér þess af heilum huga,
að það verði aldrei hlutskipti þeirra.
En er þá miskunn föðurins, sem sér í leyndum, ekki yfir
hinni hrumu elli, sem upp á mennina er komin, eins og vér
orðum það, rétt eins og yfir oss hinum? Skin sól hans raun-
verulega ekki yfir gamla sem unga?
Það hefur lengi þótt ömurlegt hlutskipti að vera þannig
„upp á mennina (jietta tilvonandi gamla fólk!) kominn“, —
J örð 329