Jörð - 01.10.1943, Qupperneq 78

en sínúm augum lítur liver á silfrið. Sé Iitið skyggnum aug-
um trúarinnar á þetta stóra atriði lífsins, þá upplýsir hann,
sem ekki verður þekklur nema fvrir trú — þá upplýsir hann
oss um mjög dýrmæt atriði mannlegs lífs, sem fólgin eru
sem máttuleiki máttuleiki sagði ég — í allri vanmegna
elli; fólginn þar sem falinn neisti, er verður að lifandi ljósi,
er vljar Iijörtunum og kallar fram allskonar lífgrös, — þegar
handleiðslu Drottins er lilílt. Innilegt lærisveinssamband við
Jesúm Krist í trúnni veitir nýja og sannari og æ gleggri sýn
á lífið :—og það veitir einnig nýja og sannari og æ fjölskrúð-
ugri reynslu. Þegar handleiðslu Drottins er hlítt í trú, þá
þarf maðurinn ekki að gera sig ánægðan með trúareftirvænt-
ingu eina saman; hann fær einnig trúarreynslu, er gerir eft-
irvæntingu Iians, sem aúðvitað er enn víðtækari, kvika af
lifandi fögnuði, og sé hann trúr, ljær hvorttveggja yfirhragði
hans og framkomu fegurð og tign, sem talar áhrifaríku máli.
Þetta hlutskipti er yður -ætlað, kæru öldruðu lesendur!
Þér finnið sennilega til vanmáttar gagnvart svo veglegu hlut-
skipti, því „vandi fylgir vegsemd hverri“. En hið sama verð-
um vér, hin yngri, að segja fyrir vort leyti um flesl af æðri
atriðum ldutverka vorra, jafnvel ])ó að ekki sé nema í
liversdagslífinu — ef vér höfum á annað horð vaknað til and-
legs skilnings á þvi, hvers lífið í raun og veru krefst.
Hvert er þá úrræði vort? Úrræði vor allra er sameiginlegt,
gamalla og ungra, — að eins að vér tökum eflir því og þýð-
umst það. Jesús Ivristur gaf oss öllum sömu ráðleggingu;
ráðleggingu, sem er svo einföld að hún fer víst inn um flestra
eyra til þess eins að fara út um hitt, en er þó í raun og veru
Iivorki meira né minna en ljkillinn að skilningnum á lífinu.
Hún hljóðar þannig: „Snúið við og verðið eins og hörnin.“
Þelta er nokkuð, sem engum ætti að vera ofæthm og því
réttnefndur fagnaðarboðskapur fyrir oss mennina. Hvað
skyldi koma belur þeim, sem er smár, en að fá þá skýringu
á smæð sinni, að hann sé nefnilega barn — með allri þeirri
framtíð, öllum þeim rétti, öllu því umönnunarumhverfi,
sem því fylgir? En skyldi nokkurum það eðlilegra fagnaðar-
efni en gamla fólkinu, sem náttúran sjálf liefur gengið þann-
330 jöru