Jörð - 01.10.1943, Síða 79

ig frá, að það er tekið að nálgast barndóminn aftur á marg-
vislegan Iiátt? Þessu ávarpi: „Snúið við og verðið eins og'
börnin“, beinir Jesús Kristur að vísu lil allra, og það mætti
vera hverjum manni djúpt og innilegt fagnaðarefni. En yður,
gamla fólkinu, liggur sá fögnuður ennþá lausar fyrir en
nokkuru aldursskeiði öðru utan bernsku. Og svo ættum vér
hin að aumka yður?!
Það má vel gera sér grein fyrir i hverju yfirburðir örvasa
elli liggja. (Nei! Þér megið ekki hlæja, kaérir lesendur, og
■ekki heldur fussa við, er ég segi „yfirburðir“, því þá skemm-
ið þér fyrir yður veigamikla uppbyggingu, sem þér eigið
að geta liaft af allt of lítið athuguðum sannleika, er gera
mundi yður Ijósari en áður kærleik og mátt og úrræðaauð-
legð föðurins, sem er i himnum) ! Yér gætum vel gert oss
grein fyrir því, hvaða erindi jafnvel örvasa elli á í þenna
heim — þ. e. a. s. þar, sem henni er lifað í trú á fagnaðarer-
indið. Hitt er annað, að þekking vor öll er í molum, en það
á ekki fremur við um ]ælta en svo margt annað, sem vér
notum oss hiklaust að góðu gagni. Lítum þá dálítið nánar á
fáeinar af helztu dásemdunum, sem hinn algóði faðir hefur
íetlað mönnunum að finna og notast að í ellinni.
YRSTA og augljósasta hlutverk ellinnar er að losa jarð-
bundiim huga við þenna heim, svo að hann verði einnig
að því leyti belur undir það búinn að taka við hinum kom-
anda. Hvert af öðru slitna tengslin, er bundið höfðu mann-
inn við þenna (að mörgu leyti fagra, en þó liversu ófull-
komna!) heim. Jafnaldra vinir eru hver af öðrum kallaðir
hurt; fjörið og þrótturinn dvín og sýnileg viðfangsefni að
sama skapi. Gamalmennið einangrast — og þó: hversu mis-
jafnt! Elli-vanmátturinn og -einangrunin breiða faðm manns-
•ns út á móti öðru og æðra lífi.
Þetta verður að álíta mikilvæga fyrirgreiðslu, svo framar-
iega sem trúað er á framháldslíf, þó aldrei nema játa verði,
að hún geli kostað nokkuð mikið í bili. En sé sá lilkostnað-
ur borinn í vitundinni um tilganginn, og yfirleitt skoðaður
Í Ijósi trúarinnar, er nýju og bjartara ljósi brugðið yfir þá
JÖRÐ 331