Jörð - 01.10.1943, Qupperneq 81

máttarins, er hefur manninn upp úr honum — í hvert sinn
iil bráðabirgða og kemur bonum, er til lengda lætur, á veg
vaxandi þroska og býr hann undir að taka próf upp í hærri
beklc í skóla lífsins? Bænin lætur oss finna til þess, að vér
eru börn Föður vors, sem er i himnunum.
Þér, kæru öldruðu lesendur, liafið betri tíma og að sumu
leyti betra upplag en vér bin, lil að stunda þessa allramikil-
vægustu iðju lífsins. Að visu veit ég, að líkamlegur veikleiki
yðar getur orðið það mikill, að af því hljótist verulegur
tálmi jafnvel fyrir þá andlegu iðju, — en með þvi að bæn
cr eðlilegasta tjáning veikleika (sem fundið er til í barns-
aðstöðu), þá er þetta ekki svo alvarleg bindrun, sem ætla
mætti. Þvi maðurinn, sem byrjar á því að andvarpa til Guðs
vegna eigin veikleika, liann liefur þegar náð í endann á
þræði, sem tillölulega bægt er að filcra sig áfram eftir. Fyrr
en varir befúr bann fært út takmörk bænagerðar sinnar,
unz hún hefur náð fullu víðtæki guðsbarnsbænar.
HVERT er þá þetta fulla víðtæki bænar, sem beðið er í
nafni Jesú Krists? Því verður auðvitað ekki svarað liér
nema i fáum dráttum.
Ivraftmesta dæmið um svar við bæn, sem þekkt er úr sögu
lærisveina Jesú Krists, er útbelling bins heilaga anda yfir
lærisveinahópinn, fvrsta hvítasunnudaginn. Með hverjum
hætti náðist sá stórkostlegi árangur, er lyfti lærisveinahópn-
um upp á aðra og orkumeiri öldulengd lífsins, en almennt
er lifað á hér á Jörð? Við það, að lærisveinarnir voru stað-
fastir í bæninni yfir lengri tíma. Þeir báðu og — biðu; biðu
útbellingar andans, sem meistari þeirra og drottinn bafði
lofað þeim.
Hinu sama, að því eðli málavaxta snertir, þó að útfærzla
sé með ýmsu móti, hefur Jesús Kristur beitið oss öllum, —
ef vér aðeins gefum færi á oss. Til þess er fremsta skilyrðið
að biðja og bíða - þ. e. a. s. bíða andans, — meðvitundar-
innar um að vera guðsbarn —, í innilegri eftirvæntingu,
líkt og börn gætu gert. Biðja, bíða — hlusta —, það er nokk-
nð fyrir gamla fólkið, ef það er fyrir nokkurn. Og það er
Jörð 333