Jörð - 01.10.1943, Qupperneq 82

nú ekki aðeins fyrir nokkurn og nokkra, lieldur sérhvern,
er það vill þýðast — eins og harn, en jafnframt af staðfestu
hins fullorðna manns. Dæmin, aðgengileg, sé aðeins lagt svo-
lítið verlc i að leita þeirra, •— dæmin sýna það og sanna.
Hér er lögmál að verki. Ef ég ven mig á að lilusta i djúpri
kyrrð hjartans — á rödd „föðurins, sem er í leyndum“, þá
„mun faðirinn, sem sér í leyndum, endurgjalda mér“: rödd
hans taka að gera varl við sig æ Ijósar í hjarta mínu, — svo
framarlega, sem ég reyni jafnframt af heilum hug að hlýðn-
ast röddinni. En þar nefni ég einmitt nokkuð, sem oss liryllir
við sem ofætlun. En hlýðnin er nú einmitt ekki ofætlun,
og skýringin á því er sú, að hér er ekki um þrældóm, her-
þjónustu, skuldaviðskipti, lögreglusamþykkt eða neitt af
því tagi að ræða, lieldur samband barns við föður. Aðal-
atriðið er að revna að láta leiðast af nærgætinni forsjónar-
hendi hins himneska föður, hvað svo sem óbættum manna-
sjónum sýnist, líkt og lítil börn, sem halda í hendina á hon-
um nærgætna, stóra pabba, hvert sem hann heinir stefnu
þeirra, og láta sig engu skipta, þó að aðrir geri einhverjar
athugasemdir. Að því leyti sem oss mistekst, þá minn-
umst þess ekki síður, er svo ber undir, að vér erum hörn
— ekki nema lítil hörn. Lítil börn hafa ekki ábyrgð — aðra
en þá að halda sig eftir heztu getu að pabha og mömmu —
t. d. koma til þeirra og hiðja innilega fyrirgefningar, þegar
þau hafa látið eftir harnslegum brevzkleika. Og vér mun-
um vaxa —■ eins og börnum hæfir; vaxa sem hörn Guðs.
ANNIG mun handleiðslan á yður, kæru öldruðu lesend-
ur fara vaxandi — og hversu mikil uppbygging mun þá
taka að stafa af yður á náungana, sem með yður eru! Þvi
afskipti yðar af lífi þeirra göfgast og styrkjast þá æ meir
og leiða æ bersýnilegar til lieilla. Og lofgerðin, sem sprettur
upp i hjarta yðar, fyrst við upplýsinguna, er tendrast i
því, er þér biðjið og bíðið og hlustið, og í öðru lagi, er þér
sjáið þá ávexti blessunarinnar, sem af hlýðni yðar við upp-
lýsinguna hljótast, — lofgerðin, sem sprettur þá upp í lijarta
yðar og hrýzt fram af vörum yðar og lýsir upp ásjónu yðar,
334 jörð