Jörð - 01.10.1943, Qupperneq 83

mun kveikja nýja lofgerð i lijarta náungans og lvfta á
liærra stig þeirri lofgerð, seni þar kann að hafa verið fyr-
ir. Þá verður gleði yðar, kæru öldruðu bræður og systur,
fullkomin.
IVTtí finnst lesandanum auðvitað ég leggja hér fram lield-
^ ur en ekki einldiða áætlun og taka ekki tillit til ýmis-
konar tálmana, er verða hljóta á veginum og draga úr ár-
angri slíkrar viðleitni sem ég hef verið að mæla með, svo
jafnvel, að varl verði þekkjanlegt sem hið sama og ég hef
verið að lýsa. Mér dettur ekki í hug að neita, að gera verði
ráð fyrir slíkum frádrætti, — aðeins mjög misnnmandi eftir
ástæðum. Og ég leyfi mér að fullyrða, að hér hafi verið rætt
um merginn málsins í ráðgátunni um gilcli ellinnar — að-
alatriðið, sem allt veltur á, að liaft sé fast og stöðugt í
huga, á hverju sem gengur. Mér er kunnugt af trúverðug-
um hókum, af kunningsskap við vissa menn og af svolílilli
persónulegri reynslu, um ósvikin sannindi alls þess, sem ég
hef verið að tala um, og veit, að það er aðgengilegt og á
færi vor allra, — ef vér erum aðeins þeir menn, að snúa oss
að því af hjartanlegri einlægni — „snúum við og verðum
eins og hörn“.
GUÐSBARNIÐ tjáir ekki aðeins veikleika sinn i bæninni
ásamt því að híða og hlusta eflir upplýsingu og náð, er
meir og minna kemur náunganum að notum. Það hiður
líka heinlínis fvrir öðrum; það biður fvrir náungum sínum
og þjóð og það biður fyrir heiminum. Eg er sannfærður um,
að varla getur meiri hlessunaruppsprettu í lieimili en örvasa
gamalmenni, er andvarpar svo að segja í sífellu til Guðs
fvrir heimilinu og einstaklingum þess. Og mér liggur við
að segja, að hefði ekki alltaf verið til allmargt af gömlu fólki
í heiminum, er beðið hefur fyrir honum og þannig orðið
farvegir blessunar frá hæðum, heiminum til bjargar, þá
væri hann ekki uppistandandi enn í dag. En livenær skyldi
heiminum þó hafa verið jafn óumræðileg nauðsyn þeirrar
aðstoðar og nú?! Nú er uppi „vindöld og vargöld" —• hern-
Jörð 335
22