Jörð - 01.10.1943, Síða 84

aðartími hinn ógurlegasti, er sögur fara af. Og þér, kæru
öldruðu lesendur, eruð einmitt á léttasla skeiði til andlegrar
herþjónustu, sem meira ríður á en nokkru öðru, heim-
inum til hjargar
HUGSUM oss gamalmenni, sem lifir og hrærist í bæn:
bíður, biður og lilustar eftir rödd Drottins — og hlýðir
henni eins og barn, en leitar fyrirgefningar og finnur hana
að því leyti, sem misbrestur vill á verða; gamalmenni, sem
auk þess er að týna æ fleiri af tengslum þeim, er bundið hafa
það á fyrri aldursskeiðum traustum böndum við þenna
heim. Slíkt gamalmenni hlýtuf þá umbun — auk annarar
—, að i hjarta þess sprettur upþ ný og dásamleg jurt, sem
ekki er af þessum heimi: tilhlökkun komandi dásemda, —
heimsins, er opnast því, þegar þessi ófullkomleikans heimur
lokast.
Kristindómurinn hefur ævinlega boðað endurfundi ást-
vina í öðrum heimi, a. m. k. þeim, er deyja i Jesú trú. Það
eru svo mörg sterk rök, er renna undir þetta mikla fyrir-
heit, sem er Ijúfara og lijartanu indælla en flest annað, er
hugur þráir. En ein af þeim rökum eru bein ummæli Jesú
sjálfs, sem allt of lítill gaumur hefur verið gefinn af því, að
þau eru að vissu leyti dulbúin, og miða, að útlitinu til, fyrst
og fremst að nokkru öðru. En í ummælum þessum, sem er
að finna í 16. kap. Lúkasarguðspjalls, boðar höfundur og full-
komnari trúar vorrar oss beinlínis og berurn orðum endur-
sameiningu vina í æðra heimi. Trúin á endursameiningu
ástvina í æðra heimi er sameign vor allra vegna Jesú Ivrists.
En þér, gamla fólkið, hafið, af ástæðum, sem að nokkru
hafa verið þegar raktar hér að framan, beztu skilyrðin til
að njóta þessa fegursta útsýnis, sem mannlífið á innan vé-
banda sinna.
Að lokum draumur, sem mig dreymdi fyrir nokkrum ár-
um. Ég þótlist vera á leiðinni inn í hús nokkurt mikið og
vissi af Jesú Kristi inni í liúsinu. Er ég hélt inn í anddyrið
og upp hin breiðu þrep, þá var ég allmjög uggandi um fund
okkar: Iiversu mér mundi verða við, er ég sæi hann; en nndir
33G jöru>