Jörð - 01.10.1943, Blaðsíða 85

því þótti mér sem mest væri komið. Fannst mér hálft í hvoru,
að ég mundi allur fara hjá mér, því ég var mér margfaldrar
ótrúmennsku meðvitandi, — jafnvel mundi ég ekki finna
til neinnar hræringar í hjartanu og verða líkt á vegi stadd-
ur og maðurinn, sem vantaði hrúðkaupsklæðin. Þegar ég er
kominn upp tröppurnar í víðan gang, er þá tók við, sé ég
Jesú þar við vegginn fyrr, en mig varði, og rétt hjá mér. Mér
varð litið framan í hann — og brá svo við, að ég gleymcti
mér í sömu svipan og hljóp upp um liálsinn á honum —
gagntekinn af fögnuði ....
„Ó! blessuð stund, er Droltin sjálfan loks mitt auga sér!“
^ANNLEGA segi eg yður: Jjarnanna er liimnaríki og
99^-' liver sem ekki tekur á móti því eins og harn, mun
alls ekki inn í það komast.“ — „Tvisvar verður gamall mað-
ur barn.“ — „Elli, þú ert ekki þung anda Guði kærum.“
•— Elli! Þú ert ekld til þyngsla í heiminum — vér getum
fcinmitt ekki án þin verið, -—- þegar þú aðeins liefur fundið
sjálfa þig — i nafni Jesú Krists. Hið sama er liin raunveru-
lega nauðsvn vor allra, ungra og gamalla — en þú hefur
beztu aðstöðuna.
„Vídalínsklaustur“
'YniTÐIST ekki finna mikinn hljómgrunn með íslenzku Kirkjunni
sein stendur, eins og þó horfði líklega fyrir því máli um tima.
En JÖRÐ vill nú samt ekki láta’ málið á sig ganga: Hér cr ráð
til að vinna upp heildir í kirkjulegu viðhorfi, sem tætingurinn í
kirkjulífi vor íslendinga mætti hafa fyllt hvern kirkjulega sinn-
aðan íslending heitri þrá eftir. Heildarleg afstaða, samræmi og
þroski, fæst ekki i kenningu né aðferðum, nema séð sé fyrir löng-
um og nánum samverum prestanna. Staðurinn, sem Jens Bjarna-
son stakk upprunalega upp á, er að sjálfsögðu aukaatriði i þessu
máli. Nú, þegar komið virðist að því, að Skálholtsstaður verði
dreginn upp úr niðurlægingunni, ætti íslenzka Kirkjan að minn-
ast þessarar hugmyndar leikmanns, er sýnt hefur einlivern hinn
mesta metnað fyrir hönd islenzkrar kristni og Kirkju.
Jörð 337
22*