Jörð - 01.10.1943, Side 97

hérna. Þegar ekki er sýnt nema lítið brot af „húsinu“, er vorkunn-
arlaust að liafa liæðina dálítið nær sanni.
Að því er snertir einstaka leikendur, þá léku þeir meira og
minna vel. Haraldur er iíka oftast góður sem hráslagalegur heims-
maður, er lumar eftir allt saman á mannlegum tilfinningum. Hon-
um lætur vel að sýna heimsþreytta höfðingja, sem eru á einn
eða annart hátt „lit undir sig“. Þagnarleikur hans, er Guðný söng,
var prýðilegur. Valur Gíslason er góður, þó að ekki jafnaðist leik-
ur lians nú við leik hans i „Orðinu“ né „Heddu Gabler“ Kýmni
bans var ágæt, en undiralda skörungsskapar Torfa varla svo þung
sem æskilegast hefði verið. Brynjólfur Jóhannesson er aldrei lak-
ari en góður, en i þetta skipti varla betri heldur, enda er hlut-
verkið ekki þannig vaxið, að það lyfti undir nein veruleg tillirif.
Lárus Pálsson gerði mann úr „Kotstrandarkvikindinu“ — auman
að vísu, en sannan engu að síður. Iíann liefur hér enn bætt við
nýrri stórmynd í myndasafn íslenzkrar leiklistar. Ævar Ivvaran
var góður sem Eysteinn — og þó tæpast nógu þungur á bárunni,
og lýsti það sér ekki hvað sízt i andlitsmeðferðinni, sem að öðru
leyti var góð. Valdimar Helgason leysti sitt litla hlutverk vel af
hendi og sama er að segja um Lárus Ingólfsson og jafnvel Guð-
niund Gíslason. Nýliðinn, Klemens Jóns on, sem lék Magnús bisk-
upsfóstra, hefur sætt ómildum dómum, en líklega látið sér þá að
kenningu verða, því að yfirleitt varð ekki fundið að leik hans, sem
byrjanda, í þetta sinn — það væri þá e. t. v. helzt, er hann, í síð-
asta þætti, biður liinum sigursæla keppinaut sínum í ástamálun-
um griða: að fulldísætt hafi orðið, enda er efnið frá höf. hendi
þannig, að ekki er auðvelt að verjast þeim keim. Var hér um mjög
verulega framför að ræða frá þvi, er þessi byrjandi lék i „Orð-
inu“ i vor er leið. Og er hreint ekki að vita, nema leikari geti
orðið úr pilti þessum.
Frú Þóra Borg Einarsson er, þrátt fyrir þá smágalla, sem að
framan hefur verið getið, hrífandi persónuleiki í hlutverki sínu,
Helga, kona Torfa: sköruleg, heit, skilningsrík, mild, fögur og —
dóttir frú Stefaníu. Ungfrú Svava Einarsdóttir er nýliði — hefir
áður aðeins leikið nokkuð stórt „statista“-hlutverk í Nitouche
og gerði það vel. Er þó mikið slökk þaðan til aðal-kvenhlutverks-
ins í leik, — en henni fórst það vel úr hendi. Að vísu fannst höf.
þessara lína hún ekki svo heillandi i 1. þætti sem höf. leikrits-
ins ætlast sýnilega til: hún var með allskonar tilgerðir, sem vitan-
lega hafa verið hugsaðar af leikkonunnar (og leikstjórans?) hálfu
sem heillandi. En tilgerð heillar aldrei þá menn, sem ómaksins
vert er að heilla. Og þegar skörungslundin á að yfirgnæfa yndis-
þokkann, verður úr því vargagangur — í 1. þætti. Og ómótmælan-
legur friðleikur ungfrúarinnar er þó með þeim hætti, að manni
Jörð 349