Jörð - 01.10.1943, Síða 98

dettur þau andartökin í hug: „Hún veröur ágæt i nornarhlut-
verki, er hún eldist — með góðri æfingu.“ Að einhverju leyti
á sjálfsagt leikstjörinn, sem jafnframt er persónulegur kennari
ungfrúarinnar, sök á þessum mistökum. — í 4. þætti byrjar liún
i svipuðum dúr —, en svo þegar „Lénharður“, — kennarinn hennar
gamli og góði — er kominn inn á sviðið til hennar, er ungfrúin,
eins og hendi sé veifað, komin á allt annan og fínni gang. Og
því heldur hún allan þáttinn út (sbr. þó litla athugasemd framar-
lega í grein þessari) og hún tekur þann þráð upp í leikslok —
í leiknum móti Haraldi. Þau tvö — ásamt höfundinum — gera
leikslokin að lang-áhrifamesta atriði alls leiksins, og er það vitan-
lega mjög þýðingarmikið. í 4. þætti sýnir ungfrúin hina fjöl-
breyttustu og tillcomumikla skapsmuni, og þó miklu þjálli en fyrr
í leiknum. Er hún syngur Ijóðið „Landið mitt liggur í sárum“, eru
augu hennar raunverulega tárvot. — í 4. og 5. þætti er frammi-
slaða hennar ósvikinn leikur. Fram í byrjun 4. þáttar miklu frem-
ur látalæti — eða hara læti. Þegar á allt er litið, verður að telja
framkomu ungfrú Svövu viðburð á leikárinu. Söngrödd hennar
er góð, þó að hana vanti fyllingu. — Frú Anna Guðmundsdóttir
fór prýðilega með mjög lítið hlutverk; m. a. var andlitsgerfi henn-
ar alveg ágætt. — Ungfrú Gunnþórunn Halldórsdóttir misfer aldrei
hlutverk. Hafði það lítið að þessu sinni.
TAKKI viljuin vér ljúka línum þessum svo, að JORÐ taki ekki
undir með almennum ánægju-tjáningum blaðanna yfir því, að
nú mun séð fyrir endann á hernámi Þjóðleikhússins. Sumir liafa
látið i ljós' þá skoðun, að það verði of þungt í vöfum, of dýrt í
rekstri, til leiksýninga og beri að verja því til annarar menningar-
starfsemi og koma upp öðru leikhúsi. Um þetta er JÖRÐ ekki bær
að dæma, en væntir þess, að skynbærir menn fjalli um þau efni,
er til framkvæmda kemur. Og taka vill JÖRÐ undir með ummæl-
um frú Gerd Grieg, annarsstaðar í þessu hefti um leikhúsmálin
og þar með ítreka sínar eigin tillögur (sbr. t. d.. 1. hefti 1942).
Að lokum vill JÖRÐ leyfa sér að skora á þá leikhúsgesti, er
það mega til sín taka, að fara nú þegar að æfa sig í siðaðri fram-
komu í leikhúsi, svo að nýja leikhúsið, hvert sem það verður, verði
t. d. ekki vitni að því, að meiri háttar leikkona þurfi að snúa
sér undan á sviðinu til að gráta — yfir lilátri leikliúsgesta, þegar
liún opnar hjarta sitt af stórmannlegri auðmýkt við kröfur list-
arinnar á sársaukastund í leiknum.
350
JÖBU