Sjómannadagsblaðið - 01.06.1976, Qupperneq 21

Sem áður er sagt, voru árabátar
notaðir frá landnámstíð allt til árs-
ins 1926. Þá fyrst voru vélar settar í 2
báta, sem notaðir voru á vetrarver-
tíð, og hétu þeir eftir það trillubátar.
Þetta lánaðist svo vel, að í árslok
1927 var búið að setja vélar í alla
báta í hreppnum nema einn. Á
vetrarvertíð árið eftir mátti segja, að
trillubátaöldin væri gengin í garð í
Grindavík, þar sem þá voru allir
bátar komnir með vél.
Eins og allir vita, liggur Grinda-
vík fyrir opnu hafi, þar sem brim-
aldan gengur óbrotin á land. Stærð
og þyngd bátanna takmarkast þess
vegna löngum af því, að hægt væri
að setja þá á land. M.a. af þeirri
ástæðu komu vélar mun seinna í
báta í Grindavík en víða annars
staðar á landinu, þar sem hafnar-
skilyrði voru betri frá náttúrunnar
hendi.
Fljótlega upp úr aldamótunum
komu spil til sögunnar til að draga
bátana á land. Spil þessi voru smíð-
uð úr tré, og gengu menn umhverfis
þau og sneru þeim þannig, að
dráttartaugin vatzt upp á lóðrétt
kefli. Spil þessi voru seinna endur-
bætt, svo að hægt var að nota þau
við setningu trillubátanna, og síðan
voru þau látin duga til að draga
dekkbátana, sem voru 7-8 lestir að
stærð.
ATVINNUVEGUR
GRIND VlKIN G A
I ágætri grein sem Eiríkur Alex-
andersson, bæjarstjóri ritaði um
Grind.avík í Sveitarstjórnarmál árið
1974 segir hann þetta um atvinnu
Grindvíkinga; m.a.:
„Upp úr síðustu aldamótum færð- Saltfiskur breiddur til þerris á stakstæði. Ljósmyndin er tekin í ágúst árið 1961. Nú
ist landbúnaðurinn frekar í aukana, hefur stórhýsi Pósts og síma og Landsbankans risið á þessum stað.
SJÓMANNADAGSBLAÐIÐ 13
Elzta verzlunarhúsið í Grindavík, sem Einar G. Einarsson í Garðhúsum reisti um
aldamótin. Nokkrir Grindvíkingar tóku sig saman sumarið 1974 og máluðu
húsin í tilefni Þjóðhátíðarársins. Húsið fjær með rauða þakinu er kallað Ólaf-
senshús.
sinnar, þó að afskekkt væri og hafn-
laust að kalla.“
Svona kemur hinum greinda
norðlenska bónda Grindavík fyrir
sjónir og má æda að svipuð hafi
myndin verið í huga landsmanna
fyrr á tímum.
En mikið vatn hefur runnið til
sjávar síðan þetta var ritað. Grinda-
vík, einsog hún er í dag, er nýtísku-
bær, malbikaður vetur um Suðurnes
og til Reykjavíkur, banki, sýslu-
skrifstofa og hvaðeina, sem þarf til
þess að reka nýtísku bæjarfélag og
höfnin er bæði stór og fullkomin,
þótt skip ráði nú ekki alltaf ferðum
sínum inn og út, einsog fiskurinn
forðum.
En þrátt fyrir allt, þá er nú ekki
lengra síðan en svo að menn báru
fisk upp úr skipum við klappir og
garða að menn á góðum aldri réru í
sínu ungdæmi úr grýttri vör.
og var þá farið að auka ræktun túna.
Eftir 1920 þótti t.d. sjálfsagt að nota
landlegudaga, sem oft voru margir,
til að skera ofan af ræktanlegu landi
og gera úr því tún. Verkfæri voru
ristuspaði, skófla og haki.
Til sömu tíðar jókst og útgerðin,
og um 1920 munu 24 bátar hafa
verið gerðir út frá Grindavík frá
hinum 3 aðallendingarstöðum í
hreppnum, sem þá voru í Staðar-
hverfi, Járngerðarstaðahverfi og
Þorkötlustaðahverfi.