Sjómannadagsblaðið - 01.06.1976, Qupperneq 37

„Ætlar hann...?“ hraut fram úr
Höska.
„Ég veit ekkert,“ greip ég fram í
fyrir honum. „Hann er eins og und-
inn upp í hrútshorn, sá mórauði.“
Og ég brá við og flýtti mér aftur eftir
til stýrimannsins.
Brátt komu þeir upp, Höskuldur
og Jón, — en skyldu þeir nú ekki
hafa ýtt við Sigga Jósúa? Jú, þarna
skaut honum upp úr gatinu.
.„Niður með forseglin,“ kallaði
stýrimaðurinn. Svo leit hann á mig:
„Far þú að stuðtalíunni, ég gef eftir
á skautinu.“
Og eftir þrjár, fjórar mínútur var
búið að koma öllu á Maríu í það lag,
sem hæfði við fiskidrátt. Mórauði
kallinn fór að sínu færi og ég að
mínu, og hinir þrir gengu að sínum,
án þess að þeim væri skipað fyrir
verkum. Nú skyldi ekki nota síld,
því að göngufiskurinn þarna á
grynningunni dróst bezt á roðtætlu,
ef ekki beran öngul. Tuttugu faðma
dýpi eða varla það. Og ekki ætlaði sá
sprettharði að láta á sér standa. Litli
máðurinn var strax farinn að draga
hann. Ég keipaði einu sinni, tvisvar,
þrisvar, og svo var rykkt í færið. Ég
dró eins hratt og ég lifandi gat. Oho,
sólskin og hvítalogn — og spilfjör-
ugur fiskur. Sko, ljómandi fallegur
hvítur stútungur, iðandi, spriklandi,
reglulegur fjörfiskur — og sýndist
líka feitur. Út með lóð og öngul, —
hnífurinn. Svo fallega rautt blóð, að
mér fannst skrýtið, að það skyldi
vera kalt, fiskinum snúið við: þrjú
hröð hnífsbrðgð á sporðuggann.
Búið. Nú var þessi fiskur merktur
mér, hálft af og fjöður — og ég
fleygði honum í fiskikassann, var sá
fyrsti þangað eftir aðgerðina. Þar
dró Höski gamli, þeir líka, sem stóðu
framar. Höski kippti inn vænum
drætti, gaut upp á mig augunum,
tinaði hýrlegur og sagði:
„Hann er fjörugur hérna — ha?
Gott, ef Fiski-Gvendur gæti nú lúrt
eitthvað, bannsettur ei þó gírug-
heita háhyrningurinn!“
Þar kom kokkurinn í klefagatið og
hallaði undir flatt:
„Ég ætlaði nú ekki að trúa þeim
skilningarvitum, sem guð hefur gef-
ið mér, elskurnar mínar. Það er varla
maður geti sinnt maddömunni fyrir
vaðbeygjuhvin og sporðaskellum.
Ég bara sleppti því að brenna kaffi-
baun, sá ekki annað en kokksnefnan
mætti fara að fleygja út sínum
spotta.“
Stýrimaðurinn gaf honum merki,
og Baldvin skálmaði aftur eftir
dekkinu með sínum venjulega
handaslætti.
„Hér er jæ, stýrmann, eins og þeir
dönsku sögðu, þegar ég var á Kalla.“
„Ég ætla að biðja þig, kokksi,“
murraði Litli maðurinn, „að ýta við
þeim, stjórnbyrdingunum, nema
honum Gvendi. Það er víst ekki
meira en svo vert að porra hann út á
frívakt núna.“
„Skal gert!“
„Nei, heyrdu,“ kurraði í Mórauða
kallinum.“ Segdu þeim þarna
frammi á bógnum og eins þeim, sem
þú vekur, að það sé klár óþarfi að
vera með skelli og smelli, þó að þeir
verdi varir, ekki sosum neinir roga
rolar a tarna.“
, Jamm, elskulegur.“ Og Baldvin
stikaði af stað.
í þessum svifum rak Bjarni litlan
höfuðið upp um lúkaragatið, — ójá
næmt móðureyrað þar, svaf lika ekki
í verstu hitasvækjunni eins og
Gvendur, hafði heldur ekki látið eins
fjandalega í túrnum. Ekki var hann
lengi að hverfa niður, námaðurinn,
yrði fljótur að smeygja sér i stígvélin.
Markús greip allt í einu haka og
barði með honum í umgerðina á
skjánum í káetukappanum. Eftir svo
sem eina mínútu skaut upp höfði,
öxlum og handleggjum Ara Dag-
bjarts. Það glampaði á hvíta skegg-
broddana og tunglið í hvirflinum,
en sko, hvað sá gamli var eðlilega
rjóður i kinnum, rétt ámóta og ein-
hver ódyftuð blómarósin. Hann leit
hýrbrosandi yfir skip sitt:
„Hann ætlar ekki að gera það
endasleppt við okkur núna,blessaður
skaparinn. Þú ratar líka enn á
Höfdatrýnið, Krúsi. Sei, sei, þetta er
ljómandi fallegur fiskur, 16 til 18
tommur — sumir rígrosknir, ný-
runnin sunnanganga, sýnist mér.“
„Ekki svo slakt,“ murraði Mó-
rauði kallinn og slengdi inn málfiski.
„Þetta líkar nú Krúsarmannin-
um.“ Var ekki að efa, hvernig lá á
Ara Dagbjarti, þegar hann notaði
svona orð við sinn gamla stýrimann
og félaga. „Nokkra drætti er nú guð
búinn að gefa okkur, Krúsatetur,
hérna á Trýninu.“
Hinn meinrangeygði Markús vék
sér þannig til með fiskinn milli
hnjánna, að hann gat skakkeygt
skipstjórann:
„A Trýninu, já, gat nú verið.
Væri myndarlegur trollarafarmur
það.“
„Það er ég viss um.... En skyldi ég
nú ekki eiga að gera mér dagamun
og luntast að færinu mínu? Varla ég
kunni nú ordið að bera mia til við
það.“
Eftir örskamma stund stóðum við
svo ellefu við færi á bakborðshlið
Maríu og drógum óðan fisk, sem sé
öll áhöfnin nema hinn víðkunni
vökuskarfur og námaður, Guð-
mundur Þórðarson. Vissulega fóru
þeir líka varlega með lóð og fisk, fé-
lagar hans, sem stóðu framan við
vantinn. Það var engu líkara en lóð-
in væru úr gleri, en ekki blýi — og
fiskurinn úr postulíni. Bjarni litlan
gaf sér og tóm til að bregða hendi á
loft, setja stút á munninn og sussa, ef
einhver ætlaði að gleyma sér. En svo
dró hann lika svo hratt þess á milli,
að varla mátti eygja á honum
handaskörnin, var sosum ekki um-
hyggja fyrir heilsu Guðmundar
Þórðarsonar, sem olli því, hve annt
honum var um, að sá maður væri
ekki vakinn.
Eftir stutta stund tók ég eitthvað
að linast við dráttinn. Og það var
hvorki syfja né lúi, sem háði. mér.
Mér fannst þetta háttalag helvítis
ranglæti gagnvart honum
Fiski-Gvendi, manni, sem engum
gerði minnsta mein og var, þrátt
fyrir allt kappið, alls ekki einn af
þeim námönnum, sem reyndu að
SJÓMANNADAGSBLAÐIÐ 29