Sjómannadagsblaðið - 01.06.1976, Síða 63

Varðskipið Ægir var á sínum tíma fullkomnasta skip íslands. Það var Jónas frá
Hriflu sem einkum beitti sér fyrir smíði þess og það bar af öðrum skipum. Skipið
var knúið diesilvél, sem þá var nýmæli í svo stóru skipi og svo góð var vélin BW að
hún gekk varahlutalaus öll stríðsárin og varð ekki af meint.
Heimsókn
á Öldugötu 30
Júlíus var harður í horn að taka
sem eftirlitsmaður og sparsamur var
hann með afbrigðum fyrir hönd út-
gerðarinnar og ríkissjóðs. Hann
kunni að gera út skip. Ekki einhverja
rottukláfa eða líkkistur, hann gerði
út varðskip af myndarskap, en án
allrar óþarfa eyðslu. Öryggismál
voru númer eitt hjá honum, og ef
varðskip bilaði alvarlega, sem sjald-
an eða aldrei kom fyrir, þá tók hann
það sem sérstaka refsingu frá al-
mættinu og þá var nú heldur betur
gengið frá hlutunum. Ég held að ég
hafi aldrei hitt eða starfað með
hreinskiptari manni. Eitt síðasta
verk hans i landhelgisgæslunni var
að fylgjast með smiði Óðins, sem
reynst hefur afburðaskip. Síðan tóku
aðrir við.
Júlíus hætti til sjós 1956. Tók
hann þá við yfireftirlitsmannsstarfi
hjá varðskipunum. Þvi starfi gegndi
hann til ársins 1962 en hefur siðan
starfað hjá Hafskipum hf og starfar
þar enn.
Júlíus Kr. Ólafsson hefur starfað
mikið i samtökum yfirmanna á
kaupskipaflotanum og hann er
heiðursfélagi stéttarfélags sins Vél-
stjórafélags íslands. Auk þess hefur
hann starfað um áratuga skeið að
Sjómannadeginum, Hrafnistu og
öllu því og enn er hann starfandi og
nú í ritnefnd Sjómannadagsblaðs-
ins. Hann hefur hlotið heiðursmerki
sjómannadagsins fyrir ágæt störf.
Þessi störf sín hefur Július unnið
af alúð á kyrrlátan hátt. Fannst
okkur Jdví rétt að eiga við hann við-
tal í blaðinu að þessu sinni, og auð-
vitað var mér falið að skrifa viðtalið,
eina manninum sem var það full-
komlega ljóst að Júlíus myndi ekkert
segja, a.m.k. sem allra minnst og
þegar ég eitt fagurt vetrarkvöld kom
heim til hans á Öldugötu 30 var þar
allt óbreytt. Það hlutu að vera liðin
15 ár a.m.k. siðan ég sat þar seinast i
stofu hjá Júlíusi og konu hans Elín-
borgu Kristjánsdóttur, en hún er
látin fyrir tíu og hálfu ári,
1887-1965).
Hann tók mér með virktum og
einhvernveginn minnti þessi heim-
sókn mig á liðna daga, þegar maður
gekk á fund yfirvélstjórans á Ægi,
þó ekki væri nema til þess að sníkja
vindil og heyra ögn um skaðsemi
tóbaks í leiðinni.
Július sagði frá uppruna sínum og
ætt á þessa leið, svo og sinni fyrstu
sjómannsreynslu:
Skilamaður
úr Skilmannahreppi
— Ég er fæddur 4. júlí 1891 að
Stóru-Fellsöxl i Skilmannahreppi í
Borgarfjarðarsýslu. Faðir: Ólafur
Jónsson f. 29. júní 1849, d. 18.
febrúar 1936. Hann var bóndi til
aldamótanna, en fluttist þá til
Reykjavíkur, stundaði sjó og smiðar.
Jón faðir Ólafs var Halldórsson, f.
1802 og bjó að Vestri-Feirárgörðum
í Feirársókn. Móðir Ólafs, var Sig-
rún Ólafsdóttir f. 1816, Þorsteins-
sonar bónda og hreppstjóra að Þyrli
á Hvalfjarðarströnd f. 1756 og
þriðju konu hans Margrétar Tóm-
asdóttur.
Móðir min var Ásgerður Sigurð-
ardóttir f. 1. nóv. 1853, d. 30. nóv.
1936. Sigurður faðir Ásgerðar f. 13.
júlí 1804, Asgrímssonar bónda að
Stóru-Fellsöxl, Illugasonar f. 1764
að Englandi í Fundarreykjadal.
Móðir Ásgerðar: Þórdis Oddsdóttir,
Jónssonar frá Reykjum í Fundar-
reykjadal, Isleifssonar frá
Stóra-Botni í Botnsdal við Hvalfjörð
og þriðju konu hans Guðrúnar Sig-
urðardóttur frá Ásgarði i Grimsnesi.
Afasystir Jóns forseta Sigurðssonar.
Ég kvæntist 26. mai 1916, og var
konan mín Elínborg Kristjánsdóttir
frá Sólmundarhöfða, Innri-Akra-
neshreppi. Hún lést árið 1965.
Eignuðumst við tvo syni, Kristján
og Foft, sem báðir eru látnir, dóu i
fyrra, en eina dóttur eigum við á lífi
Sigrúnu, sem var yngst.
Til sjós með
Golden hope.
— Hvenær fórstu fyrst til sjós?
— Það mun hafa verið á skútu,
sem hét Golden hope. Sigurður
Þórðarson var þar skipstjóri. Ég var
þá aðeins á þrettánda árinu. Það var
um sumar.
Ég kunni vel við mig á skútunum.
SJÓMANNADAGSBLAÐIÐ 55