Sjómannadagsblaðið - 01.06.1976, Síða 77

Minning
Geir Ólafsson loftskeytamaður
Á aðalfundi Sjómannadagsins
minntist Pétur Sigurðsson Geirs á
þessa leið:
„Geir var úr röðum íslenskra sjó-
manna, félagsmálamaður með af-
brigðum, ágætur starfsmaður, trúr
og traustur í öllu, sem hann tók að
sér.
Geir Ólafsson loftskeytamaður
varð bráðkvaddur aðfaranótt 3ja
apríl. Hann var fæddur 4. október
1905 í Hafnarfirði. Foreldrar hans
voru Ólafur Helgi Sigvaldason sjó-
maður og kona hans Steinunn Hall-
dórsdóttir. Geir lauk gagnfræða-
prófi úr Flensborgarskóla vorið
1922. En loftskeytanámi lauk hann
þrem árum síðar. Þá var haldið á
sjóinn var hanrí loftskeytamaður á
togurum uns hann fór í land í
stríðslok 1945. Lengst af var hann
með Snæbirni Ólafssyni skipstjóra á
Tryggva gamla eða í 13 ár.
Þegar hann hætti sjómennsku hóf
hann störf hjá Veðurstofu íslands,
vann þar fulla vinnu fram að sjö-
tugu síðustu árin sem deildarstjóri
loftskeytadeildar, en vann síðan
nokkuð styttri vinnudag þar til yfir
lauk.
Geir sleit ekki tengsl sín við ís-
lenska sjómannastétt þótt hann
haslaði sér nýjan starfsgrundvöll.
Hann varð einn afkastamesti félags-
málafrömuður stéttar sinnar fyrr og
síðar. Þetta er sagt um leið og ég hef
í huga félaga Geirs og vin, Henrý
Hálfdánsson, en þeir sem fulltrúar
félags íslenskra loftskeytamanna
hafa með störfum sínum skapað sér
virðingarsess, sem aldrei verður frá
þeim tekinn.
Geir var alla tíð virkur félagi í
stéttarfélagi sínu um langt árabil í
stjórn þess og formaður um nokkurt
árabil. Hann var einn ötulasti
stuðningsmaður allra slysavarnar-
mála, áhugasamur félagi í deild
Ingólfs í Reykjavík, og sat fjölmörg
þing Slysavarnarfélags Islands. Á
þingum Farmanna- og fiskimanna-
sambands Islands sat hann um langt
árabil einnig í stjórn þess.
Sá er þessi fátæklegu minningar-
orð skrifar, kynntist þó Geir best
vegna sameiginlegra starfa okkar
fyrir Sjómannadaginn í Reykjavík.
Fyrir mig var það ómetanlegt er mér
voru falin formannsstörf í samtök-
um þessum að eiga mann eins og
Geir að, en hann var þá fram-
kvæmdastjóri sjómannadagsins og
gegndi því starfi árin 1953-1965.
Um önnur störf hans í þágu þessara
samtaka er hið sama að segja. Áhugi
hans fyrir úrlausn bygginga hinna
öldruðu var alltaf hinn sami.
Æðruleysi þótt rifist væri, góðlátleg
kímni, aldrei hávaði eða vonska,
enda finnst mér að Geir hafi ekki
getað átt slíkt til. Þó gat hann tekið
fast á og undirstrikað orð sín og
skoðanir svo eftirminnilega að eftir
var tekið.
Geir var um áratuga skeið vara-
og aðalmaður í Sjómannadagsráði.
Hann var um langt árabil vara-
maður í stjórn þess og tók við rit-
• arastörfum fyrir rúmu ári síðan,
þegar ritari samtakanna Kristens
Sigurðsson félli frá. Hann sjálfur og
við í stjórn samtakanna héldum
vorið 1966 þegar hann ásamt vini
sínum og samstarfsmanni Guð-
mundi H. Oddssyni voru sæmdir
æðsta heiðursmerki samtaka okkar
gullmerkinu að nú væri hans beinu
störfum lokið í okkar þágu. En það
var öðru nær. Hann leiðbeindi yngri
mönnum sem við störfum hans tóku
var í því sem öðru, alltaf boðinn og
búinn til hjálpar. Og þegar hann svo
tekur við áðurnefndu ritarastarfi, tel
ég að vart hafi mátt merkja á milli
áhuga og dugnaðar hans og okkur
hinum yngri mönnum. Enda hitt-
umst við þessir samstarfsmenn sem
vinnum að byggingu hins nýja
dvalarheimilis aldraðra Hafnarfirði
aðeins rúmum tveim sólarhringum
fyrir fráfall Geirs einmitt til að ræða
eitt vandamálið við þá stórfram-
kvæmd.
Þegar undanskilin eru okkar
sameiginlegu áhugastörf, verður að
viðurkennast að þekking mín á
einkalífi Geirs var ekki mikil. Þó veit
ég af persónulegum kynnum að
hann var vel giftur. Eiginkonu sinni
Aðalbjörgu Jóakimsdóttur Pálsson-
SJÓMANNADAGSBLAÐIÐ 69