Ægir - 01.01.1951, Page 31

Æ G I R
25
Þcgar framkvæmdar voru viðgerðir á skips-
síðunum erlendis, var oft ekki sem bezt
gengið aftur frá tréverkinu innan í lestun-
um. En þá var ekki algengt, að aðrar þjóðir
en við skiptum svo oft um veiðiskap á skip-
ununi, og því hentaði okkur oft annar út-
búnaður á skipunum, elcki hvað sízt á lest-
unum. Þetta hefur lítið breytzt hér, en síð-
un hefur margt verið gert til þess að gera
ii'agang veiðiskipa okkar betur úr garði frá
fyrstu hendi, en þó er ekki ósennilegt, að
eitthvað fari forgörðum á veiðiskipum okk-
ar vegna þess, að þess er ekki fullkomlega
gœtt í fiskilestunum, að óhreinindi hafi
hvergi staði, þar sem þau geti setzt fyrir
án þess að lcomizt verð að því að þrífa þau
1 burt eins oft og skyldi. Mér er því eklci
grunlaust um, að þess vegna fari fjármunir
forgörðum.
Um mitt sumar 1932 réðst ég til Slippfé-
lagsins í Reykjavík, en þá var fyrir nokkr-
um mánuðum byrjað að byggja togara-
slippinn eldri. Verkefni slippsins höfðu
verið næsta fá og lítil að undanförnu. En
eftir að togaraslippurinn var fullgerður,
varð hagur Slippfélagsins allur annar, enda
voru nær allar viðgerðir togaranna fram-
kvæmdar þar eftir það.“
„Hvað varstu lengi hjá Slippfélaginu?"
„Þaðan hvarf ég 1936 og hef síðan starf-
að í Hafnarfirði. Meðan ég vann hjá Slipp-
félaginu, hafði ég yfirumsjón með allri tré-
smíði þar, og eftir að ég tók lil starfa í Hafn-
arfirði á nýjan leik, vann ég einkanlega að
togaraviðgerðum næstu árin. Á þessum ár-
um var kreppan i algleymingi og því ekki
um smíði á bátum að ræða. Að því kom þó
að lokum, að löggjafinn og ríkisvaldið sá,
að við svo búið mátti ekki standa og sam-
Þykkti því að styrkja menn til að eignast
uýja báta. Þá var stofnað svonefnt Bjarg-
arfélag í Hafnarfirði, og var ætlan þess að
eignast tvo nýja báta, er smíðaðir væru með
rikisstyrk. Tók ég að mér smiði þessara
báta, og var henni lokið árið 1940. Bátar
þessir, sem hétu Ásbjörg og Auðbjörg, voru
26 rúmlestir að stærð og höfðu 90 hest-
Hér sést annar isl. billinn, er var mcð lausari pall.
afla June Munktcll vélar. Hvor báturinn
kostaði um 80 þúsund krónur."
„Varð svo áframhald á bátasmíðinni?“
„Nei, hún féll niður í bili, þ. e. a. s. smíði
á þiljuðum bátum, en þess í stað tók ég
til við smíði nótabáta undir mótora. Minnir
mig, að ég smíðaði 14 slika báta til ársins
1942. Þá hafði hagur útgerðarinnar breytzt
mjög til batnaðar og hugur margra út-
gerðarmanna slóð til þess að fá sér nýja
báta. Á árunum 1942—1943 var lokið við
smíði tveggja báta í Skipasmíðastöð Hafn-
arfjarðar, en þeir voru Guðmundur Þórð-
arson, 52 rúml., og Skálafell, 53 rúml. Árið
1944 var lokið þar við smíði Morgurstjörn-
unnar, en hún er 43 rúml. Tveimur árum
síðar, eða 1946, var Guðbjörgu og Hafbjörgu
hleypt af stokkunum, en þær eru 58 rúml.
að stærð. Loks var svo snemma á ári 1949
lokið við smíði vélbátsins Smára, en hann
er stærsti báturinn, sem smíðaður hefur
verið í Skipasmíðastöð Hafnarfjarðar, eða
65 rúml. Er þá sú saga rakin til enda.“
Ég' hafði hej'rt ýmsa menn hafa orð á
því, að Júlíus Nyborg væri verkglöggur mað-
ur og hefði slíkt birzt á ýmsan hátt. Með
þetta hugboð í sinni nunnaði ég að því við
Nyborg, hvort hann hefði ekki fundið sitt-
hvað upp, er lyti að vinnusparnaði. Hann
vildi lítið úr því gera og helzt eyða því með
öllu, en sagði þó að lokum:
„Þegar ég vann hjá Hellyer, voru bílar
mikið notaðir til þess að flytja af skipi og
á. Það var sameiginlegt, með þessum bilum,