Melkorka - 01.11.1958, Blaðsíða 22

Melkorka - 01.11.1958, Blaðsíða 22
þeirra skínandi hvítar i eldsbjarraanum og þeir réðust á hann. Hann fann að einn þeirra beit hann í fótinn, . og annar í höndina og hinn þriðji beit hann á bark- ann. En skoltur og tennur hundanna hlýddu þeim ekki, og þeir gerðu manninum ekki hið minnsta mein. Nú ætlaði maðurinn að halda lengra áfram, til þess að ná þvi, sem hann var að leita að, en kindurnar lágu svo fast hver við aðra með bökin saman, að hann komst ekki áfram. Þá sté maðurinn á bök kindanna og gekk á þeim að eldinum. En ekki ein einasta þeirra vaknaði eða hreyfði sig." Öllu þessu hafði amma fengið að segja frá óhindrað, en nú gat ég ekki á mér setið að grípa fram í fyrir henni: „Hvers vegna gerðu þær það ckki, amma." spurði ég- „Það færðu að vita bráðum," svaraði amma og hélt áfram með söguna. „Þegar maðurinn var rctt kominn að eldinum leit hirðirinn upp. Þetta var gamall maður, harðlyndur og óvingjarnlcgur og vondur við alla menn. Og þegar hann sá ókunnugan inann nálgast, greip hann langan, hvass- an broddstaf, sem hann var vanur að styðja síg við þegar hann rak féð á beit, og henti honum í hann. Og broddstafurinn þcytlist hvínandi beint á móti mann- iunum; cn áður cn hann snerti hann, fór hann til hlið- ar og þaut framhjá honuni langt út á akur." Þegar amma var komin hingað tók ég á ný fram 1 fyrir lienni: „Ammal Hvers vcgna gat stafurinn ekki hæft hann?" Og ennþa svaraði amma ckki spurningu minni, en hclt áfram sögu sinni. „Nú kom maðurinn til hirðisins og sagði við hann: „Æ! hjálpaðu mér og lofaðu mcr að fa hjá þér dálit- inn eld! Konan mín ól nýlega barn, og ég verð að fá cld lil þess að ylja hcnni og barninu." Hirðirinn hafði helzl löngun til að segja nei, en er hann minntist þcss, að huiidarnir höfðu ekki getað gert manninum mein, kindurnar höfðu ekki hlaupið undan honum og að broddstafurinn hans hafði ekki hitt hann, þá varð hann undarlega hræddur og þorði ekki að neita honum um það, sem hann óskaði eftir. „Taktu eins mikið og þú þarfnast," sagði hann við manninn. En eldurinn var næstum útbrunninn. Það var ekki einn einasti kvistur cftir, aðeins stór haugur af glóð, og ókunni maðurinn hafði hvorki skúffu eða skóflu, sem hann gæti borið í glóandi kolin. Þegar hirðirinn tók eftir því sagði hann. „Taktu eins mikið og þú þarfnast!" og hló í hjarta sínu yfir því, að maðurinn gæti þrátt fyrir það engan eld feng- ið. | En maðurinn beygði sig niður, safnaði kolaglóðinni upp úr öskunni með berum höndum og lagði í höfuð- fat sinn. Og glóðin brenndi ekki hendur hans, er hann snerti hana, né sveið höfuðfat hans, en maðurinn bar hana burtu, eins og það hefðu verið cpli eða hnetur." En nú var sögukonan trufluð í þriðja sinn. „Amma! Hvers vegna brenndi glóðin ckki manninn?" „Þegar nú hirðirinn, sem bæði var gcðillur og vond- ur maður, sá allt þetta, spurði hann sjálfan sig undr- andi: „Hvers konar nótt er þctta eiginlega, fyrst hund- arnir bíta ekki, spjótið drepur ekki og eldurinn brennir ekki?" Hann kallaði aftur á ókunnuga manninn og sagði við hann: „Hvers konar nótt er þctta? Og hvcrs vegna sýna allir hlutir þér miskunnsemi?" Þá svaraði maðurinn honum: „Ég get ekki sagt þér það, ef þú getur ekki scð það sjálfur." Og hann reyndi að flýta sér burt, eins fljótt og hann gat, til þess að vcita konu sinni og barni hlýju. En liirðirinn sagði við sjálfan sig, að hann vildi ekki missa sjónir af þessum manni fyrr en hann fengi vitn- eskju iiiii, hvað allt þetta ætti að þýða. Hann stóð upp og fylgdi manninum eftir, unz hann var kominn þang- að, sem hann átti heima. Þá sá hiiðirinn að maðuiinn átti ekki einu sinni hreysi yfir höfuð sér, en varð að láta konu sína og barn liggja í fjárbyrgi, þar sem ekkert var inni annað en berir grjótveggir. Og hirðíiinn hugsaði mcð sér, að þetta vcslings sak- lausa barn myndi máski dcyja af kulda þarna i hell- inum, og þrátt fyrir það, að hann var grimmur mað- ur, varð hann hrærður og datt í hug að hjálpa barn- inu. Og hann tók malpoka af herðum sér og úr honum dró hann hvítt og rajúkt gæruskinn, rétti ókunnuga manninum og sagði, að hann skyldi láta barnið sofa a því. En á sama augnabliki og hann koinst að raun um, að hann ga:ti sýnt mcðauinkun, opnuðust augu hans og hann sá það, sem hann aldrci áður hafoi getað séð, og bann licyrði það, scm hann aldrci áður hafði getað heyrt. , Hann sá, að umhverfis hann stóð þéttur hópur af litlum ciiglum með silfuilivíta vængi, og sérhver þeirra hélt n hörpu i hendi sér, og allir sungu þéir hárri röddu, að í nótt va:ri frclsarinn fæddur, hann, sem myndi frelsa heiminn fra öllum syndum. Þá skildi hann, hvers vegna allir voru svo ánægðir í nótt, að þeir vildu ekki gera neitt íllt. Og það var ekki eiuungis umhverfis hirðinn sem cnglarnir voru; alls staðar, hvert sem hann leit, sá hann þá. Þeir sátu inni í byrginu, og þeir satu fyrir utan á fjallinu og þeir flugu í loftinu. Þeir komu gang- andi í stórum hópum eftir veginum og þegar þeir komu að byrginu, stönzuðu þeir til að líta á barnið. Það var svo óendanleg dýrð og gleði og söngur og dans, og allt þetta sá hann um koldimma nótt, þar sem hann áður hafði ekki getað aðgreint neitt. 94 MELKORKA

x

Melkorka

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Melkorka
https://timarit.is/publication/625

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.