Melkorka - 01.11.1958, Blaðsíða 9

Melkorka - 01.11.1958, Blaðsíða 9
VIÐTAL VIÐ SVEITAKONU Eftir Vilborgu Dagbjartsdóttur Oddný Guðmundsdóttir. Ert þú ekki til með, að segja lesendum Melhorku eitthvað um sjálfa þig? spyr ég Oddnýju Guðmundsdóttur. Hvaða ástæða er til þess svona upp úr þurru? Þú hefur oft skrifað i Melkorku, og les- endurnir hafa gaman af að vita eitthvað um Tithöfundana. Ég tel mig nú eiginlega ekki rithöfund. Ég er stundum að setja saman sögur í tóm- stundum mínum. Mér þykir það gaman. En ekki tel ég, að mér beri neinn gáfumanna- styrkur frá ríkinu fyrir þá iðju. Nei, ég tel mig ekki með rithöfndunum. Aftur á móti langar mig til að kalla mig kennara, en ég veit ekki, hvort ég má það, því að ég er „réttlaus", eins og það er kallað. Þegar tal- að er um „hæfa" kennara í tímaritinu Melkorka Menntamálum og víðar, skilst mér, að átt sé við menn, sem hafa tekið kennarapróf. Hvernig finnst þér þjóðfélagið hafa búið að þér sem rithöfundi? Það hef ég aldrei hugsað um. En mér fannst þjóðfélagið ónotalegt í minn garð, meðan próflausirfarkennararvoru í skamm- arkrók í launalögunum. Mér sárnaði aðal- lega lítilsvirðingin, sem fólst í þessu. Við vorum þó að vinna nauðsynjaverk, sem „hæfu" kennararnir sneiddu hjá. En loks- ins fengu „fúskararnir" launajafnrétti á við (hugsanlega) kennaraskólamenn í sömu stöðu. Að vísu fá þeir þau ekki fyrr en eftir fimm ára starf. Og kennarargííznc/i fáum við ekki í þessu lífi. Þú Iiefur lengi stundað farkennslu. í þrettán ár, hér og þar um landið. Stund- kenni ég í tveimur hreppum sama vetur- inn. Einn vetur kenndi ég á sjö heimilum á Barðaströnd. Allt ágæt heimili. Ég kenndi líka á fimm heimilum hjá góðu fólki á Snæ- fellsnesi. Ég ætla að verða síðasti farkennar- inn á landinu. Þér fellur farkennslan svona vel. Það getur verið varasamt að segja það. Einu sinni ritaði ég grein um farkennslu í Tímann og lét þess getið, að mér þætti hún skemmtileg. Kennari fyrir norðan sagði í blaðagrein, að ég ætti skilið áminningu. Hvað mislikaði honum svona? Ég held þetta, að ég skyldi ekki vera með ólund við kennsluna. Það er algengt víg- orð, að kalla þetta eða hitt „úrelt". Og „aft- urhaldssemi" er vígorð, sem hrellir marga. En ég tel farkennsluna heppilega sums stað- ar á landinu, hvað sem hver segir. Kennari hér í Reykjavík sagði við mig, að bezt væri 81

x

Melkorka

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Melkorka
https://timarit.is/publication/625

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.