Melkorka - 01.11.1958, Blaðsíða 21

Melkorka - 01.11.1958, Blaðsíða 21
NOTTIN HELGA Jólasaga eftir Selmu Lagerlöf l'cgar ég var fimm ára gömul, varð ég fyrir mikilli sorg, svo mikilli, að cg gct ckki skilið, að ég hafi orðið fyrir annarri meiri aíÖan, — þá dó amma mín. Allt til ])ess hafði liún setið hvcrn einasta dag á legubckknum í horninu á herbcrginu sínu og sagt sögur. Mér finnst cins og arnma hafi setið og sagt sögur frá rnorgni til kvölds og við börnin setið þögul við hlið hennar og hlustað á. Það var yndislegl líf. Engin börn í lieiminum áttu eins gott og við. Það cr ckki niikið, sem ég man um ömmu. En ég nian að hún Iiafði fallegt, snjóhvítt hár, að hún gekk mjög lotin og að hún sat ævinlega A legubekknum og prjónaði sokka. Eg man líka, að þegar hún hafði sagt sögu, lagði hún oft höndina á höfuð mitt og svo sagði hún: ,.Og allt er þctta eins salt og að cg sc þig og að þú sérð mig." Svo man ég Hka, að hún gat sungið vísur, en það gerði hún aðeins stöku sinnum. Ein af vísunum henn- ar var um riddara og hafmey, og viðkvæðið i henni var: „Kaldan blæs kaldan yfir sjóinn." Og einnig get ég munað einn sálm og bæn, sem hiin kenndi mér. Um allar sögurnar, sem hún sagði mér, hef ég aðeins veika og óljósa endurminningu. Það er aðeins ein ein- asta af þcim, scm ég man svo greinilega, að ég get sagt hana aftur. Það er ofurlítil frásögn nm fæðingu Jesú. Og þetta er næstum því allt og sumt sem ég get mun- að um ömmu mína, að því undanteknu, sem ég man bezt, og það er söknuður minn, þegar hún var farin. Eg man þann morgun, þegar legubekkurinn í horn- inu stóð auður, og það var óskiljanlegt hvernig dagur- inn gat líðið allur til enda. Það man ég. Þvi gleymi ('g aldrei. Og ég man, að við bórnin vorum leidd þangað inn til að kyssa hönd hinnar látnu. Og við vorum hrædd við að gera það, en þá var einhver sem sagði okkur, að þetta væri í síðasta sinni, sem við ga-tum þakkað ömmu fyrir alla þá gleði, sem hún hefði veitt okkur. Og ég man, að öllum vfsunum og sögunum var ekið burt frá bænum, lokaðar niður í langa, svarta kistu, og að þær komu aldrei aftur. Ég man, að það var eitthvað, sem var farið burtu úr MELKOR.KA lífinu. Það var eins og dyrnar að stórri, yndislegri og töfrandi veröld, þar sem við áður höfðum getað gengið frjálst út og inn, vævu nú alveg lokaðar. Og ívú var það enginn sem hafði lykilinn að þessum dyrum. Og cg man, að við börnin lærðum smátt og smátt að lci a okkur að brúðum og öðrum leikföngum og lifa cins og önnur börn, og þá gat litið út fyrir að við sökmiðum ömmu ckki lengur eða myndum alls elcki cftir lienni. I'.n cnn þann dag í dag, cltir fjörutíu ár, meðan ég sit og safna ævintýrurn um Krist, scm ég heyrði í Aust- urlöndum, vaknar í endurminningu minni þessi litla frásaga um fæðingu Jcsú, sem amma var vön að segja mér, og ég fæ löngun til að segja hana aftur einu sinni enn og láta cinnig hana kom inn í safnið mitt. Það var á jóladaginn og allir voru farnir til kirkju iicma anima mín og ég. Eg held að við tvær höfum verið alcinar í öllu húsinu. Við höfðum ekki fengið leyfi lil að fara vegna þess, að önnur var of gömul en hin of ung. Og við vorum báðar hryggar yfir þvl, að við skyldum ekki gcta farið með til að hlusta á guðsþjónustuna og horfa á jólaljósin. En meðan við sátuin þarna í einveru okkar fór amma að segja frá: „Það' var einu sinni maður," sagði hún, „sem fór út í dimma nótt og barði að dyrum. „Hjalpið mér, hjálp- ið mérl" sagði hann. „Konan mín hefur alið barn, og ég verð að kveikja eld til að hlýja henni og barninu." En það var rauða nótt og allir sváfti. Enginn svaraði honum. Maðurinn hélt lcngra og lengra. Að lokum upp- gótvaði hann Ijósbjarma, Hkt og af eldi langt í burtu. Hann sneri þá við í þá átt og sá að bjarminn kom frá báli, sem logaði á sléttunni. Hópur af hvftu fé lá þar og svaf umhverfis eldinn, og gamall hirðir sat og gætti hjarðarinnar. Þegar maðurinn, sem vildi fá lánaðan eld, nálgaðist fjárhópinn, sá hann að það lágu þrír stórir hundar og sváfu við fætur hirðsins. Þeir vöknuðu allir þrfr, er hann kom og opnuðu stóra hvoftana, eins og þeir ætl- uðu að gelta, en það heyrðist ekki nokkurt hljóð. Maðurinn sá hár þeirra rísa, hann sá hvassar tennur 95

x

Melkorka

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Melkorka
https://timarit.is/publication/625

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.