Fréttablaðið - 11.06.2010, Page 50

26 11. júní 2010 FÖSTUDAGUR
BAKÞANKAR
Davíðs Þórs
Jónssonar
■ Handan við hornið Eftir Tony Lopes
■ Pondus Eftir Frode Overli
■ Gelgjan Eftir Jerry Scott & Jim Borgman
■ Barnalán Eftir Kirkman/Scott
Getur þú
sagt LEE-
EEDS?!
Nei, nei,
segðu
Man Jú!
Ekki hlusta á
hana, hún er
bara heimsk,
segðu
LEEDS!
Sem hljóm-
ar eins og
að „lííííða“
illa. Segðu
frekar
MAAAN Jú!
Man jú
er bara
fyrir-
tæki!
Leeds líka,
nema það
á enga
peninga,
geturðu
sagt gjald-
þrot!
Það er bara
eitt Leeds
United!
Í utandeild-
inni kannski.
Man Jú spilar
í úrvalsdeild-
inni, ÚRVALS-
DEILD!
„Ég kann eiginlega
best við Queen
Parks Rangers,
þeir eru í flottum
búningum.“
Hvað ertu
að gera,
Pierce?
Rottan mín
þarf að fá
nýja lifur.
Við erum bara að bíða
eftir liffæragjafanum.
Hvað getur sú
bið tekið langan
tíma?
Það veltur allt
á kettinum.
Hún
byrjaði á
klifurstig-
inu sínu í
dag.
Klifurstiginu? Já, mannstu ekki,
þegar Solla og Hannes
klifruðu upp á allt?
Öööö....
nei,
eiginlega
ekki.
Þú manst það allavega
núna!
Svona, svona,
allir rólegir, ég
er ekki að leika
„sækja“, prikið
er bara til að
benda.
KILJULISTI 02.-08.06.10
KILJULISTI 02.-08.06.10
Calabría
Um daginn átti ég erindi norður til Akureyrar. Ferðafélagi minn hafði það
þá á orði að helsti munurinn á Reykjavík
og Akureyri væri hve Esjan væri nálægt
á Akureyri. Það reyndist rétt hjá honum.
Fjallið hinum megin við fjörðinn er miklu
nær en í Reykjavík. Það heitir að vísu eitt-
hvað allt annað en Esja.
UM þessar mundir er ég staddur í Calabríu
á Suður-Ítalíu. Fyrir þá sem vilja glöggva
sig á landafræðinni þá er Calabria stóra-
táin. Eins og á Akureyri er það fyrsta sem
maður veitir athygli, þegar maður horfir út
á sjóinn héðan frá Tropea, hve Snæfellsjök-
ull er nálægt. Keilulaga eldfjallið við sjón-
deildarhringinn er tíu til tuttugu sinnum
stærra. Það heitir að vísu ekki Snæfellsjök-
ull heldur Stromboli.
CALABRÍA er eins ólík Íslandi og hægt
er að hugsa sér, bæði hvað varðar gróður-
far sem dýra- og mannlíf. Til dæmis hafa
Calabríumenn þann undarlega sið að
byggja þorp sín og bæi á bjargbrún-
um. Þar sem klettar skaga í sjó
fram eru veggir húsanna gjarn-
an í beinu framhaldi af þeim,
gott ef byggingarnar slúta ekki
sums staðar fram af brúninni.
Ekki lofthræddir, Ítalirnir. Þessu
má líkja við að Vestfirðingar
hefðu ákveðið að byggja þorp á Látra-
bjargi. Á ystu nöf. Ef þeir hefðu öldum
saman haft sömu ástæðu og Calabríumenn
til að óttast sjóræningja og þurft að gera
ráðstafanir til að verjast árásum þeirra
hefðu þeir reyndar sennilega gert það.
CALABRÍUMANNI fyndist hann sennilega
illa rættur og undarlega settur á Íslandi,
svo vitnað sé í skáldið. Hann sæi líklega
lítið annað en nöturlegan og gróðurvana
klett í eilífum útsynningi og hraglanda.
Með réttu. Það væri eðlileg upplifun
manns frá stað þar sem helstu farartálm-
ar rútubílanna, sem reyna að þræða þröngu
vegarslóðana sem hlykkjast hér upp og
niður fjallshlíðarnar, eru ósveigjanlegar
greinar aldinna ólífutrjáa sem teygja sig
yfir veginn og – þegar verst lætur – inn um
glugga bifreiðanna.
SJÁLFUM finnst mér ferðalög um fram-
andi slóðir þroska og stæla þjóðernisvitund
mína. Þá á ég ekki við að ég fyllist yfirlæti
og finnist Ísland bera af öðrum löndum, að
það sé merkilegra að vera íslenskur en af
öðru þjóðerni. Svo er ekki. Að upplifa sig
sterkt sem aðkomumann gerir mér aftur
á móti ljósara hver náttúruleg heimkynni
mín eru og hvers virði þau eru mér. Annars
staðar er ég aldrei neitt annað en hafrekið
sprek á annarlegri strönd.