Árdís - 01.01.1956, Blaðsíða 12

10
ÁRDÍS
Vonbrigði, sorg og erfiði gjörir suma sterka, en aðra að óláns-
mönnum. Sumir geta sætt sig við kjör sín hvernig sem þau eru,
og sjá alltaf það bjarta og fagra; aðrir sjá aðeins bölið og eymdina
og sitja svo í myrkri sinnar eigin sálar. Okkur er ljúft að hugsa til
elliáranna, ef þau verða sem fagurt haustkveld. Því miður er ævi
mannanna misjöfn. Reynsla svo margra sýnir, að þegar ævistarfinu
er lokið, kraftarnir að þrotum komnir og heilsan biluð, þá eiga til-
tölulega fáir því láni að fagna að vera svo efnalega sjálfstæðir, að
þeir geti lifað út af fyrir sig í ró og friði.
Mikill skilningur er nú að vakna hjá almenningi um þá nauðsyn,
að þjóðfélagið í heild sinni hafi umsjón með ellinni. Hefur það mál
lengi verið á dagskrá, og mikið verk er búið að vinna í rétta átt.
Þörfin er þó altaf brýn og kröfurnar aukast árlega. Kirkjufélag
vort beitir sér nú fyrir stórkostlegum breytingum á Elliheimilinu
Betel. Er þar stórt spor stígið, og við biðjum því fyrirtæki Guðs
blessunar. Er viðhald Betels bæði þjóðræknis- og velferðarmál.
Ennþá eru, og verða í mörg ár enn gamalmenni, sem eiga sinn
dýrasta fjársjóð fólginn í því að meiga tala íslenzka tungu. Island á
djúpar rætur í hugum og hjörtum landnemakynslóðarinnar, því þó
hún sé borin og barnfædd hér, mótaðist sál hennar af þeirri ást,
sem foreldrar hennar báru til ættjarðar sinnar. Að breytingarnar á
Betel séu velferðarmál, sem alla varðar, er ekki hægt að hrekja.
„Enginn veit sína ævina fyr en öll er,“ segir málshátturinn. Og
kannske erum við mörg hér í kveld, sem eigum eftir að lifa okkar
haustkveld þar.
„Er árin færast yfir, vaxa sviði og sár.
Með hverri nótt, sem nálgast falla fleiri tár.
Því lifa sumir lengur en í hundrað ár?“
segir Davíð frá Fagraskógi. Þetta er ein gáta lífsins, sem aldrei
verður ráðin. Því lifa margir í fleiri ár sem örvasa gamalmenni,
rúmfastir og hjálparlausir? Þeirri spurningu verður ekki svarað.
En á meðan svo er, er aðeins hægt að létta byrði ellinnar með því
að sýna henni þá umönnun er hún á skilið og þarfnast.
Svo skiljum við við æsku okkar og elli í alföðurs hendi.
Megi það verk, sem “Sunrise Camp” er að vinna æsku vorri
til heilla, blessast og gefa þann árangur, er til er ætlast.
Megi Betel vera griðastaður okkar þreyttu vegfarendum.
„Þreytta sál, sof þú rótt.
Gefi þér, Guð sinn frið.“
Góða nótt.