Árdís - 01.01.1956, Qupperneq 45

Ársrit Bandalags lúterskra kvenna
43
mikinn, dettur og hrynur, en máttarviðir og súðir eru af timbri og
gera eldana síbrennandi og mikla. Grjótfallið úr veggjunum gerir
blástur að eldinum sem og gos að öskunni.
Og nú er svo komið, að víkingurinn og vígaferlamaðurinn,
Skarphéðinn Njálsson, stendur einn uppi af heimamönnum. Kári
slapp. Öllum getur yfirsézt og svo fór þarna, eitthvað sást til hans,
en annar hélt það væri eldibrandur af hendi Skarphéðins.
Bærinn er brunninn að mestu, bæjarbúar látnir. „Nár var þá
Njáll, nár var Bergþóra.“ Harmur grípur skáldið yfir ná þeirra
Njáls og Bergþóru, hins spakvitra, kyrláta manns og þeirrar
tryggðaríku og atkvæðamiklu konu. En enn skal litast um. „Burtu
var Kári“. Vonleysis kennir í þeirri yfirlýsingu. Hann er farinn.
Einskis þarf að vænta af honum meir. Svo stígur hugurinn upp,
vitaskuld með harmi, harmi, sem ekki getur haldið sér hljóðum
lengur. „Brunninn Grímur, höggvinn Helgi, Héðinn stóð einn,
teptur við gaflhlað og glotti við tönn.“ Uppstígandi frásögn við
hvert orð, en Héðinn er ekki hræddur, þó alt sé farið og hann
standi þarna einn í auðninni.
Það er ekki íslenzk sál, sem ekki finnur hjarta sitt slá hraðara
og blóð sitt renna örara við umhugsun þessa ljóðs og þeirra tíðinda,
sem það fjallar um.
Maður sér þá Skarphéðinn standa þarna umkringdan af eldi,
myrkri og reykjarsvælu. Hann hefir öxina sína í hendi sér. Rimmi-
gýgi hét hún. Og ekkert er eðlilegra en að hann tali eitthvað til
vopn síns, þess hlutar sem hann hefir gert bæði varnir sínar og
sóknir með. Það hefir líkalega verið farið að hitna á henni blaðið.
„Hvað er nú, öx mín? Hitnar þér nokkuð? Þú skyldir eigi svo
þurmynt vera væri í annað en eld að býta“.
Það er senilegt að svo hefði verið. En nú er ekki um vígaferli
að ræða. Hér er engan að sækja, engan að verja. Alt er nú að hverfa
í eld og auðn. En við framtíðina, hverju nafni, sem vér nefnum
hana, verður maðurinn, hin skynsemi gædda vera, alltaf að horfast
í augu við. Hann finnur altaf á meðan hann á ráð, á sinni meðfæddu
skynsemi, að hann hefir enn um eitthvað að hugsa. — Eitthvað,
sem hann ber ábyrgð á. Eitthvað, sem blæs honum því í brjóst, að
um eitthvað sé að ræða framundan.
Og skáldið skilur að hinn sterki og heitlyndi maður, Skarp-
héðinn Njálsson, vill tryggja sig fyrir framtíðinni. — Framtíðinni
fyrir handan þessa auðn, sem hann stendur nú andspænis. Svo