Morgunblaðið - 04.10.2011, Side 22

22 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 4. OKTÓBER 2011
✝ Margrét Árna-dóttir fæddist í
Reykjavík 26. febr-
úar 1953. Hún lést
á krabbameins-
deild Landspít-
alans 25. sept-
ember.
Margrét var
dóttir hjónanna
Guðrúnar Borg-
hildar Steingríms-
dóttur, f. 5.10.
1925, og Árna V. Gíslasonar,
fyrrverandi forstjóra, f. 2.6.
1928. Systkini Margrétar eru:
1) Steinunn Kristín, f. 24.2.
1950, gift Sigurði Guðmunds-
syni, f. 22.10. 1949. Þau eiga
þrjá syni og tvö barnabörn; 2)
Gísli, f. 24.1. 1955, giftur Unni
Úlfarsdóttur, f. 13.2. 1955. Þau
eiga eiga þrjú börn og þrjú
barnabörn; 3) Bogi Guð-
3) Kristín Ýr nemi, f. 4.8. 1993.
Margrét lauk verslunarprófi
og samhliða vinnu, heim-
ilishaldi og uppeldi lauk hún
stúdentsprófi frá Versl-
unarskóla Íslands árið 1990.
Hún starfaði hjá Landsbanka
Íslands um árabil en tók síðan
við framkvæmdastjórastöðu í
fyrirtæki fjölskyldu sinnar sem
hún gegndi þar til það var selt
árið 2007. Eftir það starfaði
hún hjá flugfélaginu Bláfugli.
Margrét var dugnaðarforkur til
hugar og handa eins og hún á
ættir til. Hvers kyns hannyrðir
léku í höndum hennar. Þau
Gilli höfðu mikla ánægju af því
að dvelja í sumarbústað sínum í
Svínadalnum sem hún hafði bú-
ið miklu úrvali muna sem hún
hafði yndi af. Þau hjónin höfðu
einnig búið sér glæsilegt heim-
ili í Seljahverfinu. Margrét
varð þrisvar sinnum Íslands-
meistari í línudansi hópa og var
varaformaður Félags línudans-
ara þegar hún lést.
Útför Margrétar fer fram frá
Bústaðakirkju í dag, 4. október
2011, og hefst athöfnin kl. 13.
mundur, f. 9.10.
1966, giftur Krist-
ínu Hlíðberg
Rafnsdóttur, f.
12.8. 1972. Þau
eiga tvö börn.
Hinn 16. ágúst
1975 giftist Mar-
grét eftirlifandi
eiginmanni sínum,
Gísla Örvari Ólafs-
syni, bifreiðasmið
og bílamálara, f.
30.12. 1953. Gísli er sonur Mar-
íu Gísladóttur, f. 1.12. 1933,
hún lést 2.1. 1994, og Ólafs A.
Ólafssonar málarameistara, f.
27.1. 1931. Margrét og Gísli
eignuðust þrjú börn. Þau eru:
1) Steinar Freyr sölumaður, f.
13.2. 1976, kvæntur Kristínu
Guðrúnu Jónsdóttur deild-
arstjóra, f. 2.7. 1980. 2) Rúnar
Bogi flugmaður, f. 11.6. 1982.
Ó elsku mamma. Nú er
mamma farin. Farin frá okkur úr
þessum veraldlega heimi á vit
hins óþekkta. Orð geta ekki lýst
því hve mikill söknuðurinn er,
söknuður sem mun fylgja okkur
til hins síðasta sólarlags. Það
mun ekki líða dagur þar sem við
hugsum ekki um mömmu og allt
sem við gerðum saman. Samvera
okkar mömmu er nokkuð sem
aldrei gleymist, hlátur, grátur og
fræknir sigrar. „Farin“ er hins
vegar afstætt í okkar huga, því
minning hennar og andi munu
verma hjörtu okkar. Mamma var
ekki bara sú sem skapaði okkur,
heldur var hún vinur í raun, ráð-
gjafi og leiðbeinandi í lífinu. Ef
það var einhver vafi um eitthvað
ráðfærðum við okkur við mömmu
og útkoman var okkur alltaf til
hagsbóta. Þegar lífið reyndist
erfitt og ósanngjarnt kom hún
okkur til varnar og sýndi okkur
leiðina heim.
Við systkinin höfðum öll okkar
ólíku en sérstöku tengsl við
mömmu. Það skipti ekki máli
hvert okkar leitaði til hennar, öll
fengum við óskipta athygli henn-
ar, og þegar við lítum til baka
getum við ekki fundið eitt atriði
sem hún klikkaði á í garð okkar.
Allt sem við erum höfðum við frá
henni. Meiri dugnaðarfork og
reglusamari manneskju höfum
við ekki þekkt, hún var mikill
náttúruunnandi, lista- og hann-
yrðakona og vinur vina sinna.
Arfleifð hennar erum við börnin
hennar, fjölskylda og vinir og það
sem hún skilur eftir sig eru ynd-
islegar minningar sem myndu
fylla dýpstu dali. Hún hafði skilað
sínu og svo miklu meira en það,
en hennar tilgangur í lífinu er á
endastöð kominn og við tekur
eitthvað nýtt og framandi. Við
vitum það að hún er í góðum
höndum og því brosum við þegar
við lítum upp til himna.
Ávallt munum við minnast
hennar af allri okkar hjartans ást
og með kærleika hennar að vopni
munu opnast nýjar gáttir, gáttir
til nýrra tækifæra, nýrra minn-
inga og nýrra sigra.
Við viljum tileinka þetta brot
út kvæði minningunni um
mömmu:
Jeg trúi því, sannleiki,
að sigurinn þinn
að síðustu vegina jafni.
(Þorsteinn Erlingsson)
Fyrir hönd barna,
Steinar F. Gíslason.
Ég trúi því varla enn að ég
þurfi að setjast hér niður og
skrifa minningargrein um hana
tengdamúttu. Þó svo hún hafði
barist lengi við erfið veikindi
hafði hún aldrei hátt um það og
kom dauðsfall hennar svolítið
eins og þruma úr heiðskíru lofti
og skildi það eftir sár sem aldrei
mun gróa.
Ég kynntist Möggu fyrst árið
1998 þegar ég og Steini byrjuð-
um eitthvað að dúlla okkur sam-
an. Hún var reyndar úti á Ítalíu
fyrstu dagana og var Steini frek-
ar lúsalegur þegar hann kynnti
mig fyrir mömmu og pabba þeg-
ar þau voru komin heim. Það var
nú samt ekki að spyrja að því,
hún og reyndar öll fjölskyldan
tóku mér opnum örmum og létu
mér strax finnast ég vera mik-
ilvægur þáttur í tilveru þeirra.
Við komumst fljótt að því að ég
átti sameiginlegt áhugamál með
fjölskyldunni, en það var mikil og
sterk tenging við hana stóru Am-
eríku og áttum við fjölskyldan
margar yndislegar stundir þar
saman. Við stelpurnar gátum leg-
ið tímunum saman úti við sund-
laug á meðan karlarnir spiluðu
golf og svo seinnipartinn var kíkt
í mollin og fengið sér að borða.
Ég viðurkenni þó að ég var alls
ekki eins dugleg og Magga í búð-
unum, en hún bætti svo sem al-
veg upp fyrir það með því að
kaupa á mann föt þó svo hún hafi
verið aðeins meira fyrir glingrið
og glimmerið en ég.
Árið 2004 ákváðum við Steini
að gifta okkur og kom aldrei ann-
ar staður til greina en að hafa
veisluna í Jakaselinu. Þurfti
Magga að skutla seinustu gest-
unum heim klukkan 6 um morg-
uninn og er það mjög gott dæmi
um partíin sem Jakaselið bauð
upp á. Við Steini fengum svo oft
Jakaselið lánað fyrir okkur og
héldum við meðal annars stóraf-
mæli, útskriftarveislur og kveð-
jupartí svo eitthvað sé nefnt.
Við Steini fluttum til Ameríku
árið 2006. Magga kom og heim-
sótti okkur nokkrum sinnum og
stundum fórum við og hittum þau
í íbúðinni í Florida og eru þær
stundir okkur Steina svakalega
mikils virði. Stuttu eftir að við
fluttum aftur heim varð Magga
veik. Við vissum reyndar ekki al-
varleika veikindanna fyrr en allt
of seint og gerir það fráfall henn-
ar enn erfiðara. Frá því við Steini
fluttum heim vorum við mjög
dugleg að fara með þeim upp í
bústað og vorum við iðin við að
betrumbæta og fegra umhverfið í
hvert skipti. Magga skaut aldrei
niður þær hugmyndir sem við
fengum og erum við meðal ann-
ars byrjuð á tréhýsi, búin að
byggja risadanspalla og ryðja
hálfan skóginn til að búa til
gönguleiðir um svæðið.
Eins erfiður og tíminn fram að
þessu hefur verið veit ég að hann
á ekkert eftir að skána. Tíminn
læknar svo sannarlega ekki öll
sár, en við lærum ef til vill að lifa
með sársaukanum þegar á líður.
Elsku Gilli, Rússi, Ýra, Steini
minn, amma og afi og í raun öll
tengdafjölskyldan mín. Við höld-
um áfram að vera sterk eins og
Magga vildi og munum svo sann-
arlega halda áfram að skapa frek-
ar minningar saman, hvort sem
það er í Reykjavík, Svínadal eða
Ameríku.
Þín tengdadóttir,
Kristín.
Elsku amma, við söknum þín
mikið. Þú varst alltaf svo góð við
okkur. Leyfðir okkur að gista hjá
þér og við fengum líka að fara
með ykkur afa upp í sumarbú-
stað. Í sumarbústaðnum fengum
við oft að fara í nammiskápinn og
svo fengum við líka alltaf pott-ís
þegar við fórum í heita pottinn.
Við fórum líka nokkrum sinnum í
leikhús með þér. Þegar þú fórst
til útlanda keyptirðu alltaf fullt af
fötum á okkur, það fannst okkur
gaman, sérstaklega Viktoríu. Þú
varst líka svo dugleg að prjóna á
okkur lopapeysur og kraga og
legghlífar og eyrnabönd. Þegar
við gistum hjá þér þá sögðum við
alltaf bænina okkar:
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum)
Þín ömmubörn,
Viktoría, Lúkas Magni
og Jökull Gísli.
Við systurnar vorum ekki líkar
að eðlisfari þegar við vorum að
alast upp. Ég vildi helst vera uppi
í sófa að lesa en hún var rauð-
hærður, freknóttur fjörkálfur
sem fékk oft bágt fyrir prakkara-
strikin. Eftir að við eltumst og
stofnuðum heimili urðum við
samrýndari og höfum í raun ekki
getað án hvor annarrar verið svo
áratugum skiptir.
Ég man þegar ég kom heim frá
Kanada eitt vorið meðan Siggi
var í námi og hún kynnti mig fyr-
ir kærastanum sínum, mér fannst
hún hafa valið vel og okkur Gilla
varð strax vel til vina. Við fórum
með strákana okkar í útilegur,
ferðir til Ítalíu, Bretlands og
Bandaríkjanna. Eftir að mamma
og pabbi og þau Gilli byggðu
sumarbústaðina sína í Svínadaln-
um vorum við æ oftar þar, feng-
um að gista á háaloftinu. Síðar
bættist Gísli bróðir við með sinn
bústað og síðast við Siggi. Það
var viðtekin venja að við borðuð-
um saman í bústaðnum um helg-
ar og þá var nú glatt á hjalla.
Ekki spillti fyrir að Gilli er frá-
bær kokkur og hún, hin hagsýna
húsmóðir, sá að best og ódýrast
var að gera allt sjálfur, allir muna
eftir heimabökuðu brauðunum,
snúðunum og eldbökuðu pítsun-
um. Oft vorum við hátt í 20 að
borða saman og þá skipti ekki
máli þótt einhverjir bættust í
hópinn, uppskriftin var bara
stækkuð, allir voru velkomnir,
alltaf nóg pláss í hjarta hennar.
Við unnum saman hlið við hlið
við rekstur fjölskyldufyrirtækis-
ins í rúm 20 ár, þar unnum við öll
systkinin, Gilli mágur og Unnur
mágkona ásamt pabba og
mömmu. Síðan þegar strákarnir
okkar stækkuðu fengu þeir
vinnu þar líka, þannig að stór-
fjölskyldan var alltaf saman í
leik og starfi.
Magga systir var stórhuga,
ákveðin, hjálpsöm, gjafmild,
leiðbeinandi ráðgjafi, ættrækin
og sannur vinur vina sinna. Hún
hafði alltaf tíma fyrir þá sem
þurftu á aðstoð að halda, hvort
sem það var að hjálpa til við
handavinnu, lærdóm eða fara í
búðir. Þessi mikli orkubolti
þurfti alltaf að hafa eitthvað fyr-
ir stafni og dró mig með sér á alls
konar námskeið. Nefna má búta-
saum, leikfimi, keramikmálun,
leirlistina og línudansinn. Nú í
vor fékk hún mig meira að segja
með sér á zumba-námskeið.
Línudansinn veitti henni mikla
ánægju, hún var búin að stunda
hann í nokkur ár með Gilla þegar
hún ákvað að ég yrði að kynnast
þessum gleðigjafa líka. Hún fékk
Huldu mágkonu sína til að fara
með mér á byrjendanámskeið og
eftir það varð ekki aftur snúið.
Þarna sameinaðist góður fé-
lagsskapur og gleðin að dansa
við skemmtilega og fjölbreytta
músík hjá Óla Geir. Hún var ein
af stofnendum keppnishópsins
Dívurnar og eins og venjulega
dró hún mig með í hópinn. Þarna
myndaðist sérlega góður kjarni
af 12 hressum og jákvæðum kon-
um sem hafði það markmið að
vinna Íslandsmeistaratitilinn og
það tókst síðustu þrjú árin, síðan
var hist í sumarbústaðnum með
makana til að fagna sigri og þar
var sungið og dansað fram á
morgun, yndisleg minningabrot.
Við hneigjum höfuð í sorg eins
og blómin sem verða að láta und-
an haustlægðunum sem nú
dynja á okkur, ég veit að ég á eft-
ir að sakna hennar óumræðilega
mikið um alla framtíð.
Steinunn Árnadóttir.
Í dag kveðjum við Möggu
mágkonu mína, en margar góðar
minningar koma upp. Það var
stoltur bróðir sem kom með
þessa fallegu rauðhærðu stúlku
heim og því gleymi ég aldrei.
Þau voru óþreytandi að taka mig
með sér allt sem þau fóru, hvort
sem var á rúntinn niður á Hall-
ærisplan, sveitaböll, útilegur o.fl.
Hún ferðaðist alltaf mikið og
þegar ég fór í fyrsta skipti til út-
landa innan við tvítugt, þá var
það vegna þess að hún bauð mér
með sér til London ásamt Unni
mágkonu sinni. Þetta var eitt-
hvað sem ég hafði aldrei látið
mig dreyma um og var ógleym-
anlegt að vera 3 ungar stúlkur
saman í heimsborginni.
Hún var einstaklega myndar-
leg í öllu sem hún gerði, búta-
saumur, allskonar föndur og þær
eru ófáar flíkurnar sem hún hef-
ur prjónað og saumað, en hún
var alltaf að skapa og gera eitt-
hvað fallegt og margir nutu góðs
af því. Hennar orð voru „þetta er
ekkert mál, bara drífa sig“ og
þær eru ófáar veislurnar sem
hún og Gísli héldu og alltaf var
það jafn glæsilega gert hvort
sem það var maturinn eða
skreytingarnar. Og aldrei stóð á
Möggu að bjóða fram aðstoð sína
við veislur eða bara hvað sem
var. Magga elskaði að dansa og
var alltaf jafn gaman að sjá þau
hjónin dansa hvort sem það var
samkvæmisdans eða línudans,
en hún var búin að vera í línu-
dansi í mörg ár. Magga elskaði
að hafa fallegt í kringum sig,
hvort sem það var heimilið eða
sumarbústaðurinn og alltaf var
jafn gaman og gott að koma til
hennar. Það voru sérstök for-
réttindi að fá að kynnast Möggu
sem var bæði falleg að innan sem
og að utan.
Elsku Gísli, Steinar Freyr,
Kristín, Rúnar Bogi og Kristín
Ýr, megi góður Guð blessa ykkur
og gefa ykkur styrk.
Takk fyrir allt og hvíldu í friði.
Valgerður Ólafsdóttir.
Margrét
Árnadóttir
✝
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi og langafi,
GÍSLI KRISTJÁNSSON,
lést á Hjúkrunarheimilinu Sunnuhlíð laugar-
daginn 1. október.
Jarðarförin verður auglýst síðar.
Gísli Már Gíslason, Sigrún Sigurðardóttir,
Halldóra Gísladóttir, Eiríkur Líndal,
Anna Gísladóttir, Kjartan Örn Ólafsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Elskulegur eiginmaður minn, faðir, tengda-
faðir, afi og langafi,
BIRGIR JÓNSSON
sjómaður,
Frostafold 3,
Grafarvogi,
andaðist á líknardeild Landakotsspítala
sunnudaginn 25. september.
Útför hefur farið fram í kyrrþey að ósk hins látna.
Halla Bryndís Steinsdóttir,
Oddur Steinar Birgisson, Anna Heiða Reynisdóttir,
Aðalheiður Jóna Birgisdóttir, Guðjón Gíslason,
Hrafnhildur Birgisdóttir, Hafþór Vattnes Sævarsson,
Kolbrún Birgisdóttir, Magnús Einarsson,
Magnea Þóra Erlingsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
PÉTUR HJÁLMSSON
fv. ráðunautur,
Borgarási 2,
Hrunamannahreppi,
varð bráðkvaddur sunnudaginn 2. október.
Útförin verður auglýst síðar.
Ólöf Sjöfn Gísladóttir,
Sigríður Síta Pétursdóttir, Hilmar Þór Óskarsson,
Unnur Pétursdóttir, Gunnar Benediktsson,
Hjálmur Pétursson, Halla Gunnarsdóttir,
Guðrún Pétursdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn
✝
Okkar ástkæra,
AÐALBJÖRG GUÐMUNDSDÓTTIR,
Lundi 1,
Kópavogi,
andaðist á heimili sínu sunnudaginn
2. október.
Guðmundur Skaftason,
Valgerður Guðmundsdóttir, Páll Svavarsson,
Skafti Guðmundsson, Gro Kraft,
Sigrún Guðmundsdóttir, Magnús V. Magnússon.
✝
Ástkær móðir, tengdamóðir, systir, amma og
langamma okkar,
GUÐRÚN A. BÆRINGSDÓTTIR,
Miðvangi 41,
Hafnarfirði,
lést á Borgarspítalanum Fossvogi miðviku-
daginn 28. september.
Hún verður jarðsungin frá Hafnarfjarðarkirkju
föstudaginn 7. október kl. 13.00.
María Halldórsdóttir, Einar G. Jónsson,
Einar Halldórsson,
Ólafur Þ. Halldórsson,
Ásgeir Valhjálmsson, Sigurlína Kristjánsdóttir,
ömmubörn og langömmubörn.
✝
Systir mín,
ANNA HALLSDÓTTIR
frá Steinkirkju,
Þórunnarstræti 108,
Akureyri
lést á Dvalarheimilinu Hlíð, þriðjudaginn
27. september.
Útför hennar fer fram frá Illugastaðakirkju,
föstudaginn. 7. október kl. 14.00.
Elín Hallsdóttir
og aðrir aðstandendur.