Birtingur - 01.12.1955, Side 13

blygðast sín andspænis fegurð hennar og
hneigja krónur sínar.
Áhorfendur hér virðast hafa kunnað að
meta þáttinn: Armband úr jaði. Þar er lýst
tilfinningum sem fylgja hinni fyrstu ást. Þær
eru ýktar eftir nótum. Stúlkan tekur ekki upp
armbandið án fyrirvara þótt laust liggi. Fyrst
lætur hún vasaklút sinn falla yfir það svo
hylji það og tekur síðan upp. Þetta merkir
að þannig sé farið tilfinningum hennar þegar
hún elskar fyrsta sinni. Hún blygðast sín að
láta aðra vera vitni þess sem gerist innra
með henni. Og undirtektir áhorfenda hér virð-
ast mér benda til þess að tilfinningalífið í
Peking sé ekki svo mjög frábrugðið því sem
gerist í Reykjavík þegar öllu er á botninn
hvolft. (Ástin er svipuð sjálfri sér í Sjanghai
og Súgandafirði eða eigum við að hætta á að
hafa enn einu sinni yfir það er Tómas kvað:
að „hjörtum mannanna svipar saman, í Súdan
og Grímsnesinu").
1 þættinum: Fögur kona við öl sýna hreyf-
ingar og látbragð konunnar ekki aðeins hve
drukkin hún er heldur lýsa þær líka tiltekn-
um lífshætti og kenndum þeirrar er svo lifir
og fela í geðblæ sínum ljóð um einmanaleik
fagurrar konu í hirðlífinu. Tilfinningar henn-
ar eru tjáðar með ýktu fasi og látbragði öl-
vímunnar.
List hrærir hugina dýpst og innilegast
þegar ýktir eru mikilvægustu þættir veru-
leikans; þeir sem ríkastir eru í hjörtum og
hugum mannanna. Ýking birtir dýpri og var-
anlegri sannleik en nokkur eftirlíking megnar.
Eftirlíkingin verður ósönn í listinni þar sem
ýking lýkur upp hinum innri sviðum skiln-
ingi hugarins.
Og til þess er listin: að opna lífið og auð-
legð þess áhorfendum, veita þeim leiftursýn
í djúp þess, vísa þeim leiðina að hinum tæru
lindum.
Wang Ching-chien og Lo Hsi-chnn berjast i ndttmyrkri
i þœttinum A krossgötum.
Það er hlutverk listamannsins að birta fólki
fegurðina og sannleikann. Til að vera þess
megnugur þarf listamaðurinn að standa öðr-
um ofar, lifa ríkar svo hann fái skyggnzt
dýpra og víðar. Það er skylda hans að bregð-
ast ekki því hlutverki að hef ja njótendur list-
ar sinnar. Honum er ætlað að lyfta siðferðis-
stigi alþýðunnar, veita henni fyllra, auðugra
og göfugra líf. Mestu höfundar: Shakespeare,
Ibsen, Tsékoff, allir hafa þeir verið dáðir af
því að þeir gerðu þetta.
Á þá leið talaði Ma Shao-po.
11