Birtingur - 01.12.1955, Blaðsíða 27

bóksalana sagt, þeir verða að teljast menntaðir
menn og hafa til að bera bókmenntavit, eða a. m. k.
verður að ætla þeim það, og vita því vel hvað þeir
eru að gera, auk þess sem þeir falla fyrir mun minni
freistingu en útgefendur, því að gróði þeirra er ekki
nema lítilfjörlegur vasapeningur miðað við gróða
útgefenda og sama máli gegnir um prentsmiðju-
eigendur. Væru það góð skipti að losna við svona
lýð og fá í staðinn jafn marga þjófa, jafnvel alia
þjófa íslands frá landnámstíð, því að yfir slíka
menn ná lög, tjón þeirra má bæta, og það er hægt
að gera þá óskaðlega, en útgefendur og bóksalar
leika lausum hala og stunda mannskemmdir sínar
óáreittir í skjóli prentfrelsislaganna. Það kann að
vera að bóksalar fylgi þeirri reglu varðandi bóka-
markaðinn að selja allt ritað mál, hverju nafni sem
það nefnist, en undantekningu átti að gera hvað
snerti glæparitin og hefði mátt gera
Von sem með einni samþykkt í bóksalafélag-
brást inu, ef vilji hefði verið fyrir hendi;
hefði félagið með slíkri samþykkt
hlotið þökk allra sæmilegra manna. Slík samþykkt
hefði að vísu ekki komið í veg fyrir útgáfu ritanna
eða sölu þeirra á sjoppum og búlum, en hún hefði
stimplað þau sínu rétta merki: sorprit — og þar
með stuðlað að myndun almenningsálits gegn þeim.
Hver voru svo hin ytri skilyrði sem æskunni
voru búin til að verja tómstundum sínum og veita
lífsgleði sinni útrás á mestu upp-
Eldri kyn- gangstímum þjóðarinnar? Eldri
slóðin sá kynslóðin sá henni fyrir drykkju-
æskunni búlum og speglasjoppum — og þar
fyrir búlum situr islenzka æskan í reykjarsvælu
enn þann dag í dag lesandi glæpa-
og klámrit, sjálfri sér til niðurdreps og þjóð sinni
til háðungar.
Með dýrum gilda óskráð lög, það náttúrulögmál
sem hverri skepnu er í blóð borið og allt líf og öll
framþróun byggist á: að gefa afkvæmi sínu að éta
og vernda það fyrir hættum. íslend-
Maðurinn ingar hafa gefið afkvæmum sínum
— dýrið að éta, en þeir hafa ekki verndað
þau. Það er að vísu meiri vandi að
vera maður en dýr, en guð gaf manninum líka ýmis-
legt fram yfir dýrin til að mæta þeim vandamis-
mun, t. d. skarpari skilning.
Þessi skilningur brást þó íslendingum þegar mest
á reyndi. Islendingar vita að þegar sóttir geysa, þá
þarf að gera gagnráðstafanir. Þeir skilja þetta vegna
þess, að saga þeirra greinir frá mörgum sóttum og
íslenzkt framlag
til upþeldis
œskunnar.
■>« i. hi.ir. »h
SÖNN SAKA OG
LÖCiRtGLDMAt
.Í!Timarit um á r
*! « Spfjpj é Nr. ;
SANKAII t*Ak AMAl,A- OC tKyNIEöCttKCÍ.USÖCB.
VIBtl (t. I
þeir hafa sjálfir upplifað þær í æsku og þekkja þær.
Skyldar ráðstafanir þarf auðvitað að gera þegar
upplausn og menningarpestir geysa,
Enginn en það skildu íslendingar ekki,
vandi í tíð þetta voru óþekkt fyrirbrigði í tíð
pabba og pabba og mömmu og afa og ömmu.
mömmu Þá varð ekki betur hlúð að einu
barni en að klæða það og gefa því
að éta; þar með var vandinn leystur.
25